icon

Branndagboka

Sivilstatus: Brannsupporter

Nye notat

Publisert 20/08/2017 av Berge.

Det é jo ingenting! Eg pleier å bite folk i øret når vi scorar.Anonym brannsupporter om kva som pleier å skje i dei deilige sekunda etter ei Brann-scoring

Det é jo ingenting! Eg pleier å bite folk i øret når vi scorar.Anonym brannsupporter om kva som pleier å skje i dei deilige sekunda etter ei Brann-scoring

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 20/08/2017 av Berge.

Har fått god kontakt med dei innfødte i Stavanger.

Har fått god kontakt med dei innfødte i Stavanger.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 20/08/2017 av Berge.

Siddisøl.

Siddisøl.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 20/08/2017 av Berge.

Vi kommer til å stille med et annet lag enn dere har sett før. Og det blir noen overraskelser.Lars Arne Nilsen lovar suprise party i Jåttåvågen.

Vi kommer til å stille med et annet lag enn dere har sett før. Og det blir noen overraskelser.Lars Arne Nilsen lovar suprise party i Jåttåvågen.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 20/08/2017 av Berge.

Så var det tid for nok ein lang togtur. Snakkast i Stavanger!

Så var det tid for nok ein lang togtur. Snakkast i Stavanger!

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

16. august 2017

Publisert 17/08/2017 av Berge.

Dei to siste dagane har eg sjekka BT, BA og Twitter kvart femte minutt i håp om at Rune Soltvedt skulle signere ein spelar eller to før overgangsvindauget blei lukka. Til slutt kom det éin kar fra Nederland: Ludcinio Marengo, ving. Skrytevideoen ser som alltid fortreffeleg ut – Huseklepp-aktige raid inn i feltet og greie langskudd […]

Dei to siste dagane har eg sjekka BT, BA og Twitter kvart femte minutt i håp om at Rune Soltvedt skulle signere ein spelar eller to før overgangsvindauget blei lukka. Til slutt kom det éin kar fra Nederland: Ludcinio Marengo, ving. Skrytevideoen ser som alltid fortreffeleg ut – Huseklepp-aktige raid inn i feltet og greie langskudd – men han har spelt mistenkeleg lite i det siste.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 13/08/2017 av Berge.

Deilig med tre poeng igjen!

Deilig med tre poeng igjen!

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 10/04/2017 av Berge.

Følg Branndagboka på Facebook.

Følg Branndagboka på Facebook.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Les også

Tilbake til kvardagen

Publisert 14/08/2017 av Berge.

«Tilbake til kvardagen» høres kanskje negativt ut, men ikkje når det er snakk om Brann under Lars Arne Nilsen. For Brann under Lars Arne Nilsen er kvardagen ein fest. Ja, for Brann under Lars Arne Nilsen er motgang uvanleg, og å vinne på heilt greie dagar det normale.

Det går fort å venne seg til medgang. Sjølv om Brann etter opprykket har tatt nest flest poeng i serien, scorar mykje og slepp inn historisk få mål, skulle det ikkje meir til enn ein elendig sommar før både Rune Soltvedt og Lars Arne Nilsen sine stillingar var oppe til diskusjon på Bataljonen sitt forum. Igjen var Stadion halvfull, Store Stå glissent.

Tung togtur

Togturen over fjellet var uvanleg kjedeleg. Vanlegvis – sjølv når eg reiser aleine – er det alltid nokon å snakke med: Dei ser Brann-drakta og set seg ned ved bordet i menyvogna for å fortelle meg kor elendig dei synes Eliteserien er. Eg følgjer opp med å forklare at eg ikkje reiser på Brann-kampar for å sjå fotball av Champions League-kvalitet, men for å feire livet med kompisar eg aldri ville hatt dersom eg ikkje var brannsupporter, samt skrike ut litt weltschmerz, og ikkje minst: Synge i eit kor der ingen bryr seg om at eg ikkje kan synge.

På veg til Brann – Odd 13. august 2017 sat eg derimot mutt i menyvogna omringa av turistar som neppe hadde hørt om Sportsklubben Brann. Framleis nedtrykt etter skandalen i Mjøndalen, frykta eg at Odd-kampen kom til å bli ein kopi av togturen: Lang, tung og kjedeleg.

Ka faen é Premier League?!

Store Stå.

Framme i Bergen gjekk timane fram mot kampstart etter den vanlege rutinen: Ein tur innom fotballpuben, gratisbuss til Stadion og ein kjapp pils på Bakrommet kontorpub. Verken Fotikken, bussen eller Bakrommet var smekkfull, så då vi rusla inn på Stadion utan altfor store forventningar visste vi kva som venta oss: Bluss og sang for tomme seter.

Vi som aldri sviktar Brann burde sjølvsagt ikkje bruke energi på dei som sit heime og kosar seg med United, men det er enkelt og greit kjekkare når heile Bergen er med og Store stå er så smekkfull og syng så høgt at du ikkje hører di eiga stemme sjølv om du gaular alt du kan.

Gi meg en B!

Gilli på gang.

Brann spelte neppe ein kamp som overtalar PL-fansen til å gå på Stadion – tida for trygg balltrilling mellom Sivert Heltne Nilsen og forsvaret er for eksempel ikkje forbi. Men ka bryr du oss med … Etter ein halvtime med lavt tempo og få sjansar, kleiste Gilli Rólantsson inn 1-0. Dei neste sekunda forsvann eg inn i ustyrleg glede, og då eg kom til meg sjølv hang eg med beina rundt medsupporteren framfor meg på ein måte eg innsåg neppe såg heilt heldig ut på tv.

Å, Gilli, Gilli! Gilli, Gilli, Gilli Rólantsson! 

Håpet var tent. Bergen by é nydelig runga og heile Hansasvingen gav alt på «Gi meg ein B!»-ropa. Svein Oddvar Moen fekk servert «Kor é Kjensli hen, NFF?», og då Odds var på veg inn i kampen i andre omgang fiksa Barmen Ramos Army 2-0 på kontrollert vis. Spelaren som alltid plasserer seg rett i boksen og som ein tidlegare Brann-trenar brukte ein halv sesong på å gjere til spiss, scorar endeleg på fast basis. Vi kunne synge Nystemten for andre gang, og eg hadde fått det eg hadde kome for: Kameratskap, sang og nokre deilige sekund i ekstase.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Å, vi skal fyre hele veien til Lyon!

Publisert 20/07/2017 av Berge.

Fra Buda til Ruzomberok: Endeleg var fotballrepublikken tilbake i Europa!

Melding fra M. 11. juli like før midtnatt:

Å, vi skal fyre hele veien til Lyon!
Å, vi skal fyre hele veien til Lyon!
Og viss UEFA é litt geme får vi 16. mai heme
Vi skal fyre hele veien til Lyon!

Melodi: «Det er meg det samme», Pappasaft.

La oss prøve å få folk med på denne på torsdag.

Fra gravferd til fest

M. var allereie på plass i Budapest med fleire av kompisane våre. Det skulle eg også ha vore, men i staden var eg på veg til Bergen for å gravlegge morfar. Nye billettar til Buda var bestilt. Onsdag 12. juli 2017 skulle bli ein dag med store kontrastar: Kvart over tolv stod vi i den iskalde vinden ved grava på Myking, tolv timar seinare trippa eg inn på ein heit pub i Budapest der ein bergensk bøling hadde samla seg. Fra gravferd til fest på tolv timar fører til i overkant mange motstridande følelsar å halde styr på, men eg kunne jo ikkje gå glipp av turen eg hadde gleda meg til sidan Sogndal-kampen hausten 2016, då det var klart at Brann igjen skulle spele i Europa.

Det kommer ingen i morgen for sånne som oss

Dei neste timane forsvann dei fleste til hotella sine for å vere i form til kampen dagen etter, men eg hadde «faen ikkje løst te å gå hem». Ikkje berre hadde eg nettopp landa i Budapest, eg hadde også samme dag sett døden på nært hald. Her gjeld det å kjøre på mens ein kan, tenkte eg, og fekk med meg M. og eit par andre vidare. Lykkelege over å endeleg skulle på Brann-kamp langt unna Bærum og Levanger, gjekk vi omkring i gatene og sang variasjonar av teksten M. hadde laga:

Å, Barmen skulle vært supporter i Lyon!
Å, Barmen skulle vært supporter i Lyon!
For han kan bare fyre heme.
Skjult for BT – helt alene.
Barmen skulle vært supporter i Lyon!

Utanfor ein av dei få barane som framleis serverte møtte vi ein gjeng belgiarar som også gjekk og sang. Vi slo oss saman med dei, spurde om dei ville lære ein av tekstane våre. Like etter stod 40 belgiarar i gata i Budapest og gaula «Gi faen i Meland kommune! Gi faen i Meland kommune!»

Bergen på tur sløvar i skyggen.

Fra Buda til Ruzomberok

Morgonen etter klarte vi på mystisk vis å komme oss til Helte-plassen i tide til å rekke bussen i retning Slovakia og Ruzomberok. Bergen på tur sløva i skyggen og fordelte seg etterkvart mellom dei to bussane etter mønster fra Stadion: BGG og andre Store stå-folk på den eine, Hasund sine hundar og andre Felt-Z-folk på den andre. Eg klarte ikkje å velge, men vart dytta inn på buss nummer to der M. og eg sette oss i baksetet og fortsatte å lage nye tekstar:

– Vi må ha noko som rimar på Ruzomberok …

– Er det seriøst ikkje éin by i Europa som rimer på Ruzomberok?!

– Vladivostok!

– Då har vi han!

Fra Buda til Ruzomberok, fra Bergen til Vladivostok …
Hele Bergen vet vi skal til Lyon!
Vi skal til Lyon! Vi skal til Lyooon!
Hele Bergen skal til Lyon!

Like etter fylte plystring bussen. Eurovison-melodien.

Høgre – SV 7-0

Vanlegvis er det Høgre og SV som er best representert på Brann-kampar, men på denne turen var det berre blåskjorter å sjå. Totalt trur eg at eg snakka med i alle fall sju Høgre-medlemmer. To av dei, eit par stortingsrepresentantar, hadde ikkje klart å komme seg til Budapest i tide. No var dei på hjul i leiebil bak oss. På ein bensinstasjon ein stad langs Route 66 tok dei oss igjen og blei møtt med buing fra bakre del av bussen. Medan folk hadde fordelt seg etter Stadion-prinsippet på Helte-plassen, var i alle fall vår buss tilsynelatande delt inn politisk. Det blei derfor ingen stor suksess framover på seteradene då vi i baksetet prøvde oss med «Å, Erna ryker ut i år, hurra hurra!».

I staden fyllte plystring igjen bussen. Eurovision-melodien.

Puben til Sapara

Utanfor bussvindaugene såg vi skog og myrer som likna mistenkeleg på norsk natur. Vi sang: «Vi har samme fauna! Ja, vi har samme fauna! Vi har samme fauna, vi é Brann!»

– Flora, ikkje fauna! mumla ein pedant ved sida av meg.

Vi retta opp i feilen: «Vi har samme flora! Ja, vi har samme flora …»

Humøret på bussen var med andre ord ikkje direkte mutt, men heller ikkje så kokande som eg hadde håpa på. Også fra den andre bussen kom det meldingar om at stemninga var langt fra 100 grader. Då vi slentra inn på puben i Ruzomberok – som etterkvart viste seg å vere eigd av den tidlegare Rosenborg-stjerna Marek Sapara (skandale!) –, frykta eg derfor at det ville bli ein tam dag på bortefeltet.

Pub før kamp i Ruzomberok. Først etter at vi hadde lagt igjen ei årsomsetning i baren fekk vi vite at puben blir drive av kona til Marek Sapara.

Totaltypete totalkok

Frykten var ubegrunna. Idet vi passerte dei slovakiske panserpolitimennene gjennom slusene inn til bortefeltet, hadde det gått opp for gjengen at det var ni år sidan sist vi var på bortetur i Europa. Vi hadde blitt lova 13 grader og regn, men på bortefeltet steikte sola, og allereie ti minutt før innmarsj hadde vi sunge ut shalalala-fansen til Ruzomberok.

Borgerkrig! Borgerkrig! Republikken til Europa League!

Tifo-gjengen hadde med eit 10 * 10 meter stort banner – «Bergen på tur» –, og «Gi meg ein B …»-ropa var så kraftige at dei kom i retur som ekko fra andre sida. Til M. og mi si store glede fekk vi bra trøkk på både «Å, vi skal fyre hele veien til Lyon!» og «Fra Buda til Ruzomberok», sjøl om samtlege – inkludert tekstforfattaren – sklei over i melodien til «Du skal få min gamle sykkel når eg dør» på førstnemnde sang. Rundt meg stod folk i baris, og då Acosta banka inn 1-0 gav eg etter for gruppepresset og kasta skjorta i pur lykke eg også.

Ka faen é seriegull? Ka faén é seriegull? Mot bortemål i Europa … Mot bortemål i Europa … Mot bortemål i Eurooopa … Ka faen é seriegull?!

Alle på feltet sang. Uvanleg mange starta sangar. Det var humor, trøkk og variasjon, så langt unna olé, olé, olé og «synger samme sang, hele kampen lang» det er mulig å komme. Det var rett og slett totaltypete totalkok av den sorten vi berre har prestert nokre få ganger i mi tid som supporter. Kanskje aldri?

Fantastisk trøkk på bortefeltet. Kontrasten til bortefeltet på Nadderud fire dagar tidlegare var absurd stor.

– Det skal ikkje vere éi krone igjen etter meg!

Dagen etter var det tid for trekning av motstandar i tredje runde. Eg har lova familien Brann-fri eit par kampar framover, og sat derfor og surmula. Far min sat derimot og glisa spent ved sida av meg på gaterestauranten i Budapest:

– Eg skal på alle kampane heilt fram til Lyon. Det skal ikkje vere ei krone igjen etter meg!

Eg kikka på M.. og flirte. Han nikka. Dette måtte kunne bli ein sang.

Å, vi skal fyre hele arven før Lyon!

Å, vi skal fyre hele arven før Lyon!

Det blir én og tjue kamper med UEFA sine pamper …

Å, vi skal fyre hele arven før Lyon!

Ps.

I ettertid viste det seg at det berre er 19 kampar til Lyon. Det blir lett!

Les også

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Stabæk – Brann 2-0

Publisert 10/07/2017 av Berge.

Livet er et annet sted.

Det er ikkje å stå i gjørma i Mjøndalen og sjå Brann rykke ned som får meg til å tvile på Brann-livet mitt. Det er å komme til Nadderud. Middelmådigheit, ikkje nederlag, er lidenskapens verste fiende. Vanlegvis gjer eit 2-0-tap vondt. Vi har gjerne kjørt oss kraftig opp, gitt alt på tribunen, og så sviktar Sportsklubben. Då eg virra rundt utanfor løpebana til Stabæk på jakt etter ein taxi som kunne ta meg raskast mulig bort fra Bærum, var eg berre tom.

Vi merka det allereie då vi kom til Bekkestuen og sette oss ned ved eit bord på Onkel Blaa. Feile fargar overalt, Ringnes i glasa. Vi snakka om døden og kor få av dei mest høglydte supporterane som hadde tatt turen over fjellet. Ein lokal rabagast prøvde å yppe til bråk då vi sang «Byen é Bergen!»: Skubba BBØ-presidenten over bordet slik at ølen vår kvelva og marinerte P. i Ringnes. Dessverre for bråkmakaren er P. ein sindig type som berre himla augene og skifta til tørr skjorte.

Mykje folk, men lite stemning på Onkel Blaa før kampen. Då vi prøvde å synge litt, fekk vi beskjed om å halde kjeft.

– Det eneste som teller i livet er skipsfartshistorie!

Høgdepunktet før kampen var nok likevel ein eldre mann på bussen som lurte på kvifor vi var kledd ut som klovnar i raudt:

– Er det sånn derre fotballkamp? Jeg hater fotball! Og all annen sport for den del. Det eneste som teller i livet er skipsfartshistorie! Hvem var det dere sa dere heia på? Brann? Er dere fra Østfold? Bergen, ja, vel. Dere har jo en stolt skipsfartshistorie. Jeg spiser alltid biff på Børsen når jeg er i Bergen. Beste Biffen! Béarnaise!

Elendig kamp på elendig «stadion»

Mykje folk, men slapp stemning på bortefeltet.

Heldigvis er dette ein supporterblogg, så eg slepp å skrive noko om Lars Arne Nilsen sine altfor seine bytter, om balltapa til sonen på midten, om Orry som måkar ballen over mål aleine med keeper, om slapt forsvarsspel og Skålevik som flaksar rundt uten å få til noko som helst. Dessverre leverte vi ikkje på tribunen heller. Vi var mange, men dei som syng høgast på Stadion må ha tatt ferie eller allereie reist til Budapest for å lade opp til kampen mot Ruzemberok på torsdag. Vi prøvde å samle oss, synge dei mest kjende sangane slik at alle kunne henge seg på, men det tok aldri fyr. Nadderud tømmer deg liksom for energi idet du rullar inn gjennom telleapparatet.

Det er vel forresten det mest positive eg kan seie om Nadderud: Dei har eit godt, gammaldags telleapparat.

«Få se på krykkene!»

Pedersen viftar med krykkene.

Til slutt hadde vi berre eit lite håp igjen. Brann har aldri tapt så lenge vår gode venn Pedersen har måtte gå med krykker på kamp. Då 2-0 var eit faktum, sette vi straks i gang «Få se på krykkene! Få se på krykkene!» Overraskande mange heiv seg på den absurde sangen og Pedersen vifta med krykkene, men Nadderud er ikkje akkurat kjend for magi. Ja, hadde eit utanomjordisk forskningsteam sveva over Nadderud søndag 9. juli 2017 ville dei truleg rapportert heim at her var det null teikn til liv.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Brann – Vålerengen 1-1

Publisert 03/07/2017 av Berge.

Bergen er på gang!

Endeleg hadde fleire enn dei 10000 mest trufaste oppdaga at vi har eit superlag på gang. Mobiliseringa starta allereie før Sarpsborg-kampen: Bergenske Facebook-feedar var fulle av statusoppdateringar om å komme seg på Stadion, og minst éin lokalpolitikar var i media og snakka om sitt livslange forhold til Sportsklubben – eit sikkert teikn på at Brann har store ting på gang.

På Bataljonen sitt forum følgde dei mest ivrige billettsalet time for time, og på brann.no kunne vi dagleg lese nye gladmeldingar om 11000, 12000, 13000 og 14000 selde seter og ståplassar. Til slutt hadde 16136 kjøpt billett til Brann-Vålerengen 2. juli 2017.

Supportercomeback

Sjølv hadde eg rekruttert ein kompis som pleide å vere med på kamp då eg stod i Klokkesvingen på slutten av 90-talet. I løpet av dei siste 17 åra hadde han berre sett éin Brann-kamp: 3-6-festen i Trondheim. Du skulle kanskje tru at å vere på Lerkendal den kvelden Brann knuste Rosenborg gav deg lyst til å gjere comeback som supporter, men det tok altså seks nye år før han blei med på Stadion.

Tifo-gruppa hadde gjort ein ekstrem innsats for å danke ut Klanen, gire opp spelarane og gi alle nye fjes på tribunen ei god oppleving.

Framfor oss blei eit gigantisk banner av Lars Arne Nilsen malt i sovjetisk propagandastil heist opp. Raud røyk fylte lufta og lungene våre, før «Stemma på Stadion», Remi André Taule, kom med den faste oppfordringa si:

– Reis opp og syng med på Nystemten!

Comebacksupporteren såg forvirra på meg:

– Blir Nystemten spelt fra CD?!

Vått og kaldt og breiflabbfotball

God stemning før kampen.

Fra første sekund blei det klart at kampen kom til å bli prega av overvatn: Avsparket til Engen stoppa straks i ein av sølepyttane i midtsirkelen. Brann snappa ballen og fossa i angrep, men uten å komme til avslutning. Vi håpa på at dei dårlege baneforholda ville vere til fordel for den hardtkjempande raude arméen til Lars Arne Nilsen, men eit relativt fintspelande Engen var minst på høgde med Sportsklubben.

På tribunen var vi derimot overlegne. I timane før kampen hadde vi smurt stemmene våre på Fotballpuben og Bakrommet. Det var tydeleg at mange hadde hatt ein lang søndag til å kjøre seg opp: Sjølv på kontorpuben i SPV-tribunen våga folk å synge høgt og tydeleg:

– Vi é berømte Brann fra Bergen!

Comebacksupporteren gliste: – Syng de den sangen fortsatt?!

Sanganarki

På Hansa hadde Felt Z og sangfeltet til Bataljonen som vanleg to ulike opplegg. Vi sang konsekvent tostemt, ofte i ulikt tempo, nokre gonger ulike sangar. Blant oss i høgre topphjørnet av Store stå råda det full forvirring: Kva tempo skulle vi følge og kva sang skulle vi synge når to ulike sangar blei framført med like heftig trøkk?

– Typisk Bergen! lo comebacksupporteren. – Totalt anarki!

– Speler han fortsatt!?

Som alltid på Stadion følgde stemninga kampen, og etterkvart vart stemmene våre mindre overbeviste om seier. Framfor oss prøvde Sivert Heltne Nilsen nærmast å ta kvelertak på ein VIF-spelar rett etter at han hadde fått gult kort, og minst éin situasjon til kunne enda med straffe til Oslo-laget. Vi gaula også på straffe, men til ingen nytte.

Til slutt hadde vi berre eitt håp:

– Azar! Azar! Azar Karadas!

Comebacksupporteren måpa:

– Speler han fortsatt?!

Vi tar seriegull 0-0!

Dessverre fekk Azar få innlegg. Heller ikkje Krepsen hadde noko å by på, og då gjekk det som det pleier å gå når Brann har ein dårleg eller middels dag med Wormgoor og Acosta som midtstopparar: 0-0.

På veg ut av Stadion følte eg likevel at vi hadde tapt. Overskrifta til kampbloggen var klar: Når Bergen tar fyr, sluknar Brann. Dette har jo nesten vore ei naturlov dei siste åra: Kvar gong vi har mobilisert sofasupporterane har Brann-spelarane sett svake og nervøse ut.

Etter å ha fått sove på det, ser eg sjølvsagt at gårsdagens prestasjon var betre enn som så. Med Sivert Heltne Nilsen sine glødande auge som ledestjerner, gav Brann-spelarane alt i kvar duell for å gi oss ei god oppleving. Halvvegs i sesongen ligg vi på andreplass, to poeng bak Rosenborg, har scora flest mål og sluppe inn færrast. Det viktigaste er kanskje likevel at comebacksupporteren virka tilfreds. Det siste han spurde om før vi sette kursen heimover var i alle fall når Brann speler neste heimekamp.

 

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Brann – Stabæk 5-0

Publisert 20/06/2017 av Berge.

Stadion é tom, men alle ska på fest i Budapest!

BUNK. Flyet landa med eit hardt dunk på Flesland. Det var ei av dei hardaste landingane eg har vore med på, og eg begynte sjølvsagt straks å tenke på kampen. Eg såg for meg Piotr sleppe ballen mellom beina for å senke marknadsverdien sin. Såg Vega drible seg sjølv svimmel. Såg Ohi score igjen og igjen og igjen.

Jinx

Kvelden før hadde eg i glede over at Brann kunne ta over tabelltoppen med seier over Stabæk, lagt ut ei takkemelding på Facebook til Sandefjord, Haugesund og VIF-Døvle (den einaste dommaren som hatar RBK like mykje som oss), og avslutta med eit sjølvsikkert: I morgon tar vi over tabelltoppen. Snakkast på Stadion, Bergen!

Vigdis Hjorth-øl roar nervene før Europa League-trekning.

Elvis blei rasande: Må du jaggu meg slutte med det positivitetspreiket ditt! Her er det jinxing opp og i mente! Skulle tru det var NFF som har hacka kontoen din. 

Han har rett! innsåg eg idet flyet brått bremsa opp og svingte inn til terminalen. Eg har øydelagt kampen for heile Bergen.

Eksentrisk UEFA-show

Heldigvis hadde eg andre ting å glede meg over. I over eit halvt år har eg googla Luzern og Split, sjekka UD sine reiseråd for Aserbajdsjan og Kasakhstan, og no skulle vi endeleg få vite kven Brann møter i Europa League. Sist Brann spelte Europa-cup var eg fattig student, og kom meg berre på éin bortekamp. Forventninga om eit nytt Europa-eventyr har derfor til tider overskygga alt anna dei siste vekene.

For å korte ned ventetida stakk eg innom Bergenskontoret til Forfattersentrum og smakte på Vigdis Hjorth-ølen som var igjen etter De Litterære Festspill, før eg luska inn på ein rimeleg tom Fotikk og med lett skjevlande hender fann fram UEFA sin live-stream på mobilen.

Alvorlig mann i dress leikar med ballar.

Eit meir eksentrisk show enn trekninga av kampane i første og andre runde av Europa League, skal du leite lenge etter … Ein svært alvorleg mann i dress hadde seks ballar i fire ulike bøtter som han fordelte i tre ulike skåler, før han – framleis like alvorstung, ærverdig og profesjonell – prøvde å sette fart på ballane slik at trekninga skulle framstå som tilfedig.

På papirlappane inne i ballane, stod ikkje namna på laga slik eg hadde tenkt, men eit tal som representerte fleire lag samtidig. Brann var nummer elleve. Men kva tal laga vi kunne møte hadde, var umuleg å hugse. Før eg fekk sjekka det ut, stod svaret på skjermen: Vojvodina (SRB)/Ružomberok (SVK) vs. Brann (NOR).

Serbia eller Slovakia, altså. Brått var Google Maps viktigare enn UEFA-streamen. Eg gliste. Midt på skjermen, midt mellom Karađorđe Stadium og Pod Čebraťom Stadion, oppdaga eg ein by eg har lengta etter å få oppleve: Budapest.

Jinxeangst

Messenger kokte over av turplanlegging. Eitt ord dukka opp igjen og igjen og igjen: Budapest. Jinx og mulig tabelltopp var i eit par timar uviktig, før vi plutseleg var på veg til Stadion og nervøsiteten igjen begynte å melde seg. Elvis såg kampen på pub i Oslo, men eg kunne likevel høre stemma hans over fjella: Skulle tru det var NFF som har hacka kontoen din!

Dei første tjue minutta stod eg og snakka hol i hovudet på sidemannen om Serbia og Slovakia og kor fantastisk turen kom til å bli. Han var edru og prøvde å konsentrere seg om kampen, men eg orka berre ikkje å fokusere på det stygge, stygge tapet som snart kom til å spele seg ut på matta framfor oss. Då høgresida til Brann etter 20 minutt bestemte seg for å vere vakkert målretta og Daniel Braaten smekka inn 1-0, var eg så letta at eg nesten ikkje klarte å juble.

Nesten tomt, men god kok fra oss som var der.

Vi vinner alltid heme – der é vi suveren!

Det var forresten ei merkeleg stemning på Stadion i går: Vi som var der, kokte av forventning om Europa-tur og mulig tabelltopp, og brukte stemmene våre slik at vi knapt kan snakke i dag. Men vi sang for tomme seter. Eg må innrømme at det kjennest litt sjukt å vere så intenst engasjert i noko dei fleste andre tilsynelatande stiller seg totalt likegyldige til, men aldri i verda om eg vil ut av denne deilige, deilige psykosen.

Uansett: Snart rann måla inn. 2-0, 3-0, puste- og pissepause, 4-0, 5-0. Vi feira tabelltoppinga med å kuppe bartefolkets nasjonalsang, Vi er hele Norges nummer én!, fullstendig klar over at Brann allereie på søndag kan komme til å finne tilbake til seg sjølv og tape med både fem og seks mål.

På nattoget til Oslo …

Inne på nattoget kjende eg at eg ikkje var klar for å sove. Det var så mykje å ta innover seg: Tabelltopp. Serbia, Slovakia, Budapest. Og Mjøndalen i cupen! kom eg brått på. Eg skulle til å sende «Ka va det eg sa!»-melding til Elvis, men så dukka det opp fleire brannfolk som heller ikkje fekk sove. Vi sette oss ned i Meny-vogna, fann fram tabellen.

– Vi har faen meg scora ti fleire mål enn Rosenborg!

– Vi har 19 plussmål!

– 19?!

– 19!

– Vi har berre sluppe inn ti mål, veit du.

– Ja.

– Skal dåkke på tur då?

– Klar vi skal på tur.

– Budapest?

– Budapest.

 

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Odd – Brann 0-0

Publisert 06/06/2017 av Berge.

Tar vi seriegull 0-0?

For ein døll kamp dette var! Kjapt oppsummert: Bunnsolid forsvarspel og knapt ein målsjanse til Brann etter pause. Lars Arne Nilsen og gjengen kom til Skagerak Arena for å drepe kampen. Etter 90 minutt pluss tilleggstid vandra LAN rundt på plastmatta framfor oss, klemte og glisa. På tribunen stod vi og klappa høfleg for Brann-spelarane, letta over at Sportsklubben hadde klart å unngå baklengsmål, men også ein smule oppgitt.

Nilsen har alltid rett

BBØ sin Fyrebuss går fra Oslo og Drammen til Brann-kampar på austlandet.

Men vi stolar sjølvsagt på Lars Arne Nilsen. Meiner LAN at det var viktigare å ta to poeng fra Odd enn å få med seg tre poeng til Bergen, vil nok tabellen til slutt vise at han hadde rett. Problemet var berre at vi hadde gira oss så intenst opp før kampen: Øl, bluss og fantastisk trøkk både på Fyrebussen, på puben i Skien og på det fullpakka bortefeltet.

Fleire av oss hadde starta oppladninga allereie dagen før – med femtiårsfeiring for Elvis. 70% av gjestane var brannsupporterar, så det seier seg sjølv at det også her var øl og sang. På gavebordet låg Fagermo sitt hovud på eit fat, og i talen sin minna Elvis oss om kva som tel i livet: Soul og gospel, høge toppar og djupe dalar. Då vi sette oss på Fyrebussen til Skien, var det med andre ord ikkje kjedeleg forsvarsfotball vi forventa oss, men drama: Enten Tjukk og feit og full og seriegull! eller eit frykteleg tap.

Musikal

Spesielt på bortekamp er det å vere brannsupporter litt som å vere med i ein musikal. Plutseleg er det nokon som bryt ut i sang. Ikkje berre om Brann … Nei, når Fyrebussen er full, er det gjerne slik at sang er den mest brukte måten å kommunisere på uansett emne:

Gi meg en øl … Gi meg en øøøl … Eg é tøøørst … Gi meg en øl!

Eller:

Vi har fri i morgen! Ja! Vi har fri i morgen. Vi har fri i morgen. Vi é Brann!

Bluss på veg til Skagerak Arena.

Quisling var ikkje født i Skien

Dagen etter er dei fleste sangane glømt, men enkelte har festa seg:

Eg ville heller vært Tom Sanne enn Tom Lund! på melodien til «Du skal få min gamle sykkel når du dør», for eksempel, eller: Ibsen é dø, Ibsen é døøø … Jævla Skien … Ibsen é dø!

Vi prøvde oss også med Quisling var fra Skien! / Ååå, Quisling var fra Skien … / Quisling var fra Skiiien …, men den meinte dei fleste medsupporterane våre at var for drøy, og dessuten stemte det visst heller ikkje. FAKE NEWS! rett og slett. Nåkken må gå!

Men Nouri må bli

Amin Nouri derimot, han må bli. Mr. Mortensrud var kampens gigant tett fulgt av Piotr og midtstopparane. Det seier også litt om kor underhaldande denne kampen var, at Nouri som gliser og nesten glømmer at han har ballen idet vi roper at han må signere ny kontrakt, var eit av høgdepunkta. Heldigvis er vi lette å muntre opp når vi først er i støtet. På veg ut av Skagerak Arena utnytta vi den gode akustikken i betongtrappa og hylla taktikkaren Lars Arne Nilsen:

Å Nilsen sa / Dette skal gå fort / Én vinter, én vår / så é nok jobben gjort!

Og etter sesongen skal vi stå på Stadion med tårer i augene og seie:

– Det der drittpoenget i Skien. Det var viktig det!

1

1 kommentar

  1. […] mot Øst. Det går sakte, men vi når Plaza rett før 01. Andre opplevelser av Skien, kan du lese i Branndagboka. Kanonfotografen var også til stede. Disse var […]

Kommentar? Kommenter:

Sarpsborg – Brann 1-1

Publisert 26/06/2017 av Berge.

Hver gang vi møtes, tar vi poeng  …

Dei siste 15-20 åra har eit nytt sosialt fenomen dukka opp i Oslo-området: Fire-fem søndagar i året møtest ca. 40 menneske i ulike aldrar og fra ulike sosiale lag for å kjøre buss rundt omkring på austlandet. Undervegs stoppar gjengen på pubar og vegkroer for å synge, danse og protestere mot det sosialdemokratiske forbrukarsamfunnet sine forsøk på å utrydde spontanitet, livsglede og store følelsar.

Det einaste desse menneska (eller vi, då – for eg er med på dette) har til felles, er at vi heiar på Sportsklubben Brann.

Fiasco

Søndag var det igjen tid for tur. Denne gangen til Sarpsborg. Allereie i tolvtida rusla vi forventlingsfulle inn på Fiasco, skjenkestova i skyggen av Oslo Plaza som vart stampuben vår i perioden Roald Bruun-Hanssen styrte Brann-skuta mot nettopp nederleg på nederlag. Før fekk vi ofte høre «Ja, de har nå valgt rett pub, dissse bergenserene», men no er det heldigvis nye tider. Vi skåla og klemte, kikka på tabellen. Det er trass alt ikkje kvar søndag Brann er serieleiar.

Fyrebussen: “Byen é Bergen, og laget é Brann”

Cupfinalemysteriet

På plass i bussen var det som vanleg fyr og sang. Vi gleda oss til Europa League og brølte «Vi skal på fest i Budapest! Vi skal på fest i Budapest! Viii skaaal på fest i Budapest», og då vi passerte Råde kommune, gaula vi den klassiske protestsangen «Råde, Råde, é dårlig på bilbiotek!».

Eit rykte gjekk gjennom bussen:

– Per Egil Ahlsen kjem innom puben i Saprsborg for å helse på oss.

Elvis og Fredriksen begynte straks å mimre om skuddfoten og sekstimeterspassningane til Ahlsen.

– Husker dere forresten cupfinalen i -87? Brann var sikker på at dommeren hadde blåst, og så scora Bryne. Vi må spørre Alhlsen om det der. Hva var det som egentlig skjedde?

Raymond fiksar festen

Men Per Egil Ahlsen dukka ikkje opp på puben i Sarpsborg. Det gjorde derimot Raymond Kvisvik, og Kvisvik ringte Azar Karadas som kunne fortelle at bussen med Brann-spelarane straks kom til å passere oss. Fyrebuss-gjengen greip sjansen til å spre spontan livsglede og storma opp til vegen får å vente på serieleiarane. Det tok si tid.

– Raymond, har du lurt oss?

Først då eg gav opp og ville tilbake til ølen min kom spelarbussen. Krysset kokte: «Vi é berømte Brann fra Bergen!». Før vi rakk å synge ferdig hadde bussen passert. Det heile minna meg litt om den gongen vi såg ei Tour de France-etappe i Colmar. Vi venta og venta, og så svisj hadde syklistane passert.

Tilbake på puben kjørte vi i gang vekselrop mellom borda – «Vi é Brann serieleder! / SK Brann serieleder!» – medan vi framleis hadde sjansen. Så marsjerte vi inn i bussen full av håp om at synet av 40 smørblide Brann-disiplar i vegkanten hadde gitt Lars Arne Nilsen lyst på tre poeng.

Motvind

Sarpsborg har gjort det dei kan for å ødelegge for bortesupporterane: På den langstrakte tribunen uten tak forsvinn sangane med vinden. Vind var det forresten nok av. Motvind. Sarpsborg herja med Sportsklubben som låg kompakt i ramma, og uten Barmen på bana var det ingen som kunne halde på ballen slik at Brann fekk flytta opp laget.

På tribunen kunne du høre variantar av den same setninga igjen og igjen:

– Dette går ikkje!

Udsigt fra bortefeltet.

Gode lag på dårlege dagar …

I Skien kunne Brann trygt legge seg bakpå fordi ODD ikkje har evna til å spele seg gjennom ein forsvarsmur. Sarpsborg derimot har nok av kompetanse på nettopp det. Etter 22 minutt smuldra ramma opp og 1-0 var ein realitet. På bortefeltet håpa vi på at målet ville føre til høgare Brann-press, men Sarpsborg var rett og slett for gode. Heldigvis har vi Piotr, Acosta og Wormgoor. Verdens beste keeper serverte reaksjonsreddningar det lukta gull av både med handskane og skoa, Acosta rydda vekk den eine Sarpsborg-spelarane etter den andre som hadde klart å komme seg inn i feltet ved hjelp av lekkert klikk-klakk-spel, og Kaptein-Vito stanga inn 1-1. Lite smakar så godt som ei ufortent scoring med få minutt igjen. Rundt meg ramla medsupporterar som dominobrikker. P. låg langstrakt på setene bak meg og glisa med tårer i augene.

Letta pakka vi ned det eine poenget og sette kursen mot Fyrebussen igjen, med eit gammalt jungelord i tankane: Gode lag tar poeng på dårlege dagar.

Verdens beste keeper går rundt inne i mål og er nøgd med seg sjølv.

Politieskorte

Inne i bussen fekk vi vite at eit par i gjengen hadde blitt henta av svartemarja utan at nokon kunne gi ei god forklaring på kvifor. Eit passe stort sprell må det ha vore, for då vi trilla ut fra stadionområdet var det med politibil både framfor og bak bussen. Nøyaktig kva ordensmakta frykta at vi skulle finne på er eg framleis litt usikker på. Kanskje var dei redde for at vi skulle stoppe ved Råde bibliotek og synge, eller så var dei berre ute etter søndagstillegget.

Vi var uansett glade for selskapet, og for at Brann er ferdig med alle dei verste bortekampane. Litt etter litt sovna den eine supporteren etter andre på setene rundt meg, medan eg og M. satt igjen og nynna på ein variant av ein av Gitarkameratene sine gamle slagerar:

– Hver gang vi møtes, tar vi poeng / Vi é venner for livet, sånne é gode å ha!

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Den første dosen var gratis

Publisert 10/05/2017 av Berge.

Historia om korleis Sportsklubben Brann skapte ein supporter ved å gjere som langarane i Nygårdsparken.

Heilt sidan eg var baby har eg vore ein fysisk liten og også på andre måtar tilbakehalden fyr, og like lenge har eg lengta etter noko anna, noko større, betre og sterkare. Ikkje i olympisk forstand. Ja, ikkje i nokon som helst forstand. Faen ta forstanden! Det eg lengta etter var hinsides forstand. Eg hugsar eg låg vaken i babysenga om natta og ville danse, hoppe, synge og ruse meg saman med andre. Men kor skulle eg få oppleve slikt?

Det sunnaste alternativet ville kanskje ha vore å bli gladkristen, men eg trudde ikkje på nokon gud. Barnetrua hadde eg mista lenge før eg vart fødd. Eg hugsar den dagen foreldra mine døypte meg: Eg skreik det eg kunne for få dei til å la vere, men dei gjorde det likevel, dei jævlane!

Lengselen fortsette dei neste åra. Dagane i barnehagen likna kvarandre, slik dagane på skulen skulle kome til å likne kvarandre, og eg lengta, lengta, lengta, etter variasjon, fest, vitalitet, energi. Hadde det kome ein new age-predikant innom barnehagen er eg sikker på at eg hadde vore den første til å slå til på tilbodet hans, men det kom ingen new age-predikant til «korttissbarnehagen» på Seim.

Capsen

Så ein dag skjedde noko. Eg fann ein raud og kvit caps i kledskapet til pappa, og spurde overraska når han gjekk med caps?

– Du går no aldri med caps?

Pappa svarte at capsen var fra cupfinalen i -78.

– Cupfinalen?!

– Ja, cupfinalen … Vi var alltid på cupfinalen før vi fekk deg.

Eg var vel tre, fire år, kanskje, og innsåg for første gong det alle ein eller anna gong må innsjå: At livet til foreldra mine begynte lenge før mitt. Eller rettar sagt: Livet til foreldra mine fann i hovudsak stad før dei fekk meg. Ja, for å gni det inn: Dei hadde eit liv, og så fekk dei meg.

Etter at eg oppdaga capsen begynte eg å mase om å at vi måtte gå på Brann-kamp. Pappa sa han var heilt ute av det der, men eg insisterte. Vi skulle på kamp. Mot Kongsvinger. Eg hugsar ikkje lenger kva stillinga blei, men då eg kom inn på Stadion og vi fann plassen vår på langsida, første rad på tribunen over gamle Store Stå, var det like før eg svima av: Så mange folk! Og kva gjorde dei? Jo, dei sang, og dansa, og hoppa, og var fulle.

Brann Club

Dei neste åra var pappa og eg på Stadion eit par gonger i året, og eg følgde Brann sine kampar på Puddefjord Radio. Den verkelege galskapen starta likevel ikkje før på slutten av 90-talet.

To svært avgjerande ting skjedde samtidig:

1) Bergen Nordhordland Rutelag begynte å køyre Brann-buss frå Knarvik til Stadion slik at eg trygt kunne reise aleine på kamp.

2) Nokon i Brann fekk eit tips av ein heroindealer i Nygårdsparken, og begynte å dele ut gratisbillettar i Klokkesvingen til alle barn som var medlem av Brann Club.

Resten er historie, resten er avhengigheit, resten er timar på tog, buss, fly og båt kvar helg frå mars til november. Historisk er ikkje Brann-administrasjonen kjende for å vere strategiske geni, men å tilby første dose gratis, fungerte utmerka. Ikkje berre har eg partoutkort på Stadion, pappa og mamma vart også hekta igjen. Etter at Brann slepte meg inn i Klokkesvingen nokre sesongar på slutten av 90-talet, har Sportsklubben tent fleire hundretusen på å selgje sesongkort, kalde pølser og sur kaffi til familien min.

Les også:

2

2 kommentarar

  1. Kjenner meg igjen.
    Selv opplevde jeg den klassiske ‘fra Hasund til Haugen’

  2. Ja, det kan virke som om Brann Club + Stadionbussen + Hasund skapte mange brannsupporterar.

Kommentar? Kommenter:

Sogndal – Brann 2-3

Publisert 22/05/2017 av Berge.

Plutseleg rabla det for meg.

Road trip 40 mil til Sogndalsfjøra med Fredriksen, Elvis og bror min.

– Jævla NFF!

Fredriksen fresa ved sida av meg, og «Vi vil ha Edvardsen tilbake!» runga fra bortefeltet på Fosshaugane. Framfor oss fekk Sogndal-spelarane lov til å klore, lugge og rive Jakob Orlov ned i plastmatta utan at mannen i svart reagerte. Brann var – med god hjelp fra dommaren – i ferd med å tape 2-0 i saftbygda. Sportsklubben stanga og stanga mot det kompakte Sogndal-forsvaret, men det er ikkje så forbanna lett å score når ein midtstoppar hoppar på deg som ein selskapssjuk hund kvar gong du skal skyte. Berre spør Jakob Orlov.

Tru

Før kampen hadde eg sett for meg at vi kom til å tape fordi Sogndal som vanleg ville peise på med ein intensitet dei berre klarar å mobilisere når Brann kjem på besøk. Eg hadde også tenkt at Brann-spelarane ville vere utlada etter festkampane mot Molde og Sandefjord, og eg hadde sett for meg at Henrik Furebotn tilfedigvis ville kome forbi idet Acosta knipsa vekk ein mygg frå skuldera si, slik at vi måtte spele med ti mann nesten heile kampen.

Men Sogndal peiste ikkje på, Brann-spelarane var ikkje slitne, og Acosta klarte å halde fingrane unna Henrik Furebotn. Då Barmen Army dempa ballen, vende vekk mannene og blåste ‘an ned i venstrehjørnet, kom trua på poeng. Pedersen kasta krykkene, vi klemte og hoppa. I nettet framfor oss hang Bergens Glade Gutter.

God kok.

Håp

Dommaren heldt fram med å dømme fordel Sogndal i alle tvilsame situasjonar. Minst éin soleklar corner enda med utspel fra keeper, og fleire Brann-spelarar enn Orlov blei trakaserte framfor augene våre utan at det fekk konsekvensar for saftlaget. Trua på 2-2 var likevel sterkare enn frykta for 3-1. Du kunne høre det på synginga vår. Vi sang «Byen é Bergen» med gladare og gladare stemmer, og «Gullet ska hem!» med større og større overtyding. Men så plutseleg tok Barmen seg til venstrebeinet og snurpa ansiktet saman i smerte. E. starta straks å ramse opp alle potensielle indreløparar på benken:

– Peter Orry Larsen … ehh … ehh … Faen!

Sorry Orry, men etter Rosenborg-kampen mista vi trua på deg. Då Barmen halta ut, frykta vi derfor at Sogndal hadde fått eit rom dei kunne angripe i. I ettertid er det lett å sjå at vi ikkje hadde noko å frykte: Sjølvsagt kom Peter Orry Larsen, mannen som kom til Brann etter å ha hatt ein gentlemen’s agreement med Eirik Bakke, til å score på Fosshaugane.

82. minutt: Corner fra Haugen hardt inn mot første stolpe og innbyttar Larsen. Medan Brann-spelarane feira 2-2, stirra vi på dommaren som stod med ei hand mot øyret og snakka med nokon.

Fredriksen kneip meg hardt i armen.

– Nå ringer han NFF eller Yngve Hallén for å høre om han kan godkjenne målet, mumla han. – Han kommer til å anulere … Helt sikker! Helt sikker!

Heldigvis tok verken NFF eller Hallén telefonen. Mannen i svart gløtta opp på bortefeltet. Vi flekka tenner, og han våga ikkje å gjere anna enn å godkjenne målet. Bergens Glade Gutter ikkje berre hang, men ramla inn i nettet framfor oss, og øverst på tribunen greip bror min og eg tak i ein framand som nok hadde tenkt at det var trygt å stå der oppe under taket, klemde han slik vi hadde sett Sogndal-spelarane klemme Jakob Orlov.

Og rabling

Bortefeltet kokte, og då Brann minuttet etter 2-2 igjen var i angrep, fann eg ut at det kunne vere greitt å dokumentere stemninga. På mobilskjermen såg eg Nilsen sentre til Haugen utanfor 16-meteren, såg eg Fredrik Haugen klinke til:

«Vi klipper ikkje gress, vi går på kamp»

Kampen var over, men vi ville ikkje gå fra stadion. Eg var i eit manisk modus eg knapt kan hugse å ha vore i sidan 2007: 120 i puls, skjelvande hender og eit glis rundt kjeften sjølv ikkje Dag-Eilev nokon gong vil kunne konkurrere med. Medan dei andre som heller ikkje ville gå fra stadion stilte seg opp bak tv-teamet til Eurosport, sat eg meg ned og fryda meg over synet av 100 oppkjørte medsupporterar som gaula «Tjukk og feit og full og seriegull!» og hylla Reka med «Kjetil Rekdal é en av oss / Han hater Engen / Han liker å slåss!».

Nettet mellom bortesupporterane og bana måtte gi tapt etter 2-2-feiringa.

Vi var framleis like høge på Sportsklubben Brann då vi gjekk nedover mot sentrum, sang «Vi klipper ikkje gress, vi går på kamp» til sogningen som hadde funne fram plenklipparen, og «Viss du elskar, elskar Brann så hopp» til barna med Sogndal-drakt som hoppa på trampoline i vegkanten. Ja, så lykkelege var vi at vi ikkje nølte med å betale 200 kroner for å høyre Olav Stedje på Lægreidspuben. Plutseleg stod vi og sang med på lighterbaladen «Vi vandrar saman» og dansa indianardans til «Stao nao pao», og like plutseleg begynte fleire med raud drakt å vifte med mobilane sine.

– Sjekk her, då!

– Steike!

– Herlig!

På skjermen til bror min såg eg Daniel Braaten danse med brannsupporterane på ferja.

Eit kort sekund var eg nedtrykt fordi eg ikkje fekk vere med på ferjefesten, men så fyrte Olav i gang «Nystemten», og ikkje berre vi i raudt, men også sogningane reiste seg og sang med.

Bord eg vil tilbake

Søndag vakna eg på bordet på hotelrommet. I dobbeltsenga låg reisekameratane mine Elvis og Fredriksen. Elvis snorka, Fredriksen såg på videoen fra ferja igjen og igjen og igjen. Eg sette meg opp og glisa.

– God morgen, Fredriksen! Eg hadde ein fantastisk drøm. Vi låg under 2-0 på Fosshaugane, og så snudde vi det. Rett før eg vakna låg vi eitt poeng bak Rosenborg to år etter at vi var 9. plass i OBOS.

Les også:

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Brann-Godset 3-0

Publisert 08/04/2017 av Berge.

Monsteredderkoppsesongen er i gang.

Torsdag morgon stod eg på Drammen stasjon og trippa nervøst. Det var ikkje berre den kommande kampen mot Godset som uroa meg. Onsdag kveld hadde eg fått ein SMS frå kona til reisekameraten min Elvis: «Elvis kan dessverre ikkje reise til Bergen i morgon. Monsteredderkoppsesongen har begynt, og han er monsterederkoppfangaren i huset. Beklagar.» Irritert kasta eg frå meg telefonen før eg forstod at det var snakk om ein spøk. I løpet av natta begynte likevel tvilen å melde seg: Kva om eg verkeleg måtte ta toget sju timar til Bergen aleine fordi Elvis skulle redde prinsessa si frå monstereddarkoppar?

Tusen onde Fagermoar

Fem minutt før toget skulle gå, stod eg framleis på Drammen stasjon uten å vite om Elvis kom til å dukke opp, og idet toget kjørte inn på stasjonen kom eg på at Elvis hadde billettane. Tusen onde Fagermoar reiv i sjela mi, før eg brått fekk auge på ein pesande medsupporter strene inn på perrongen.

– Du skal til Bergen, likevel?

– Klart eg skal!

– Monsteredderkoppane, då?

– Haha, gjekk du på den?!

– Eh, nei.

Røyktifo før kampen.

Meir enn arbeidsmaur

Dei neste ti timane tenkte eg ikkje meir på monsteredderkoppane, men idet dommaren blåste i gang første omgang mellom Brann og Godset såg eg eit voldsomt kryp ta form i ramma Lars Arne Nilsen har snakka om sidan sommaren 2015. I sølvsesongen 2016 var Brann ein vegg – defensivt solide, men uten for mange eigne angrep. Den mest passande innsektsmetaforen var arbeidsmaur.

Mot Godset framstod Sportsklubben derimot som éin stor kropp med tjueto bein, eit ekkelt kryp med fart og kraft som sprett rundt på stovegolvet ditt, umuleg å fange. Idet du trur du har klart å jage beistet ut verandadøra, snur det og pilar mot deg, mellom beina dine, fram og tilbake, til du er så svimmel at du scorar sjølvmål.

Pressa fram mål

Det høge presset Brann viste mot Strømsgodset – og i deler av kampen mot Tromsø – gjer det mindre nødvendig å ha den eine toppscoraren som lagar 20 mål i sesongen. Ja, held Brann fram med å tette igjen like høgt i bana, må det nødvendigvis kome mange mål – og sjølvmål. Etter 72 minutt sette Vilsvik ballen i eige mål, fordi Brann pressa han til å gjere det. Både før sjølvmålet og før 1-0-målet til Barmen, storma tidlegare scoringsvaksinerte Brann-spelarar  inn i boksen og tvinga drammensarane til å gjere feil. Brann speler kanskje ikkje vakkert, men det viktige er at det er skremmande å møte eit kryp som aldri gir seg, som smett unna når du går til angrep, og som når som helst kan angripe deg. Eg veit kva eg snakkar om: Då eg kom tuslande heim frå nattoget fredag morgon stod ein inntrengar med korte bein og brun, mandelforma kropp i entréen og stira truande på meg.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

For spesielt interesserte

Heile Branndagboka

Publisert 13/04/2017 av Berge.

Her kan du lese Branndagboka kronologisk.

Oi, her gjekk noko gale.

Kommenter

Minne

Publisert 03/08/2017 av Berge.

Minne: På veg til Ålesund i mai 2014. I eit naturperspektiv ein av dei finaste borteturane vi har.

Minne: På veg til Ålesund i mai 2014. I eit naturperspektiv ein av dei finaste borteturane vi har.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 25/06/2017 av Berge.

Minne: Far min, BBØ-presidenten og ein tilfeldig fyr vi fann på veg til Sarpsborg i fjor.

Minne: Far min, BBØ-presidenten og ein tilfeldig fyr vi fann på veg til Sarpsborg i fjor.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 29/06/2017 av Berge.

«Minne»: Fann denne billetten heime hos foreldra mine. Er fra sommaren før eg blei fødd. Sesongen endte med nedrykk, men kampen mot Eik Tønsberg vann Brann 3-0.

«Minne»: Fann denne billetten heime hos foreldra mine. Er fra sommaren før eg blei fødd. Sesongen endte med nedrykk, men kampen mot Eik Tønsberg vann Brann 3-0.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 04/05/2017 av Berge.

Minne: VG 31. oktober 2011.

Minne: VG 31. oktober 2011.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 19/05/2017 av Berge.

Minne: Geir Hasund i Sogndal 5. mai 2013.

Minne: Geir Hasund i Sogndal 5. mai 2013.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 15/04/2017 av Berge.

Minne: Før cupfinalen i 2011 besøkte ein gjeng brannsupporterar TV 2 og God morgen Norge, og vi hadde sjølvsagt med kake.

Minne: Før cupfinalen i 2011 besøkte ein gjeng brannsupporterar TV 2 og God morgen Norge, og vi hadde sjølvsagt med kake.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 19/04/2017 av Berge.

Minne: Tabellen etter fire kampar i 2016.

Minne: Tabellen etter fire kampar i 2016.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 27/04/2017 av Berge.

Minne: Innmarsj Brann-Viking 2016.


Minne: Innmarsj Brann-Viking 2016.

Kommenter

Bergenstoget 2016

Publisert 23/03/2017 av Berge.

Minne: Snap frå Bergenstoget ein haustdag i 2016.

Minne: Snap frå Bergenstoget ein haustdag i 2016.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Kristiansand, 30. oktober 2016

Publisert 18/02/2017 av Berge.

Minne: Kristiansand 30. oktober, 2016. Huseklepp og Haugen sikra Brann-medalje med to av dei varkraste måla scora på ein norsk stadion.

Minne: Kristiansand 30. oktober, 2016. Huseklepp og Haugen sikra Brann-medalje med to av dei varkraste måla scora på ein norsk stadion.

Kommenter

Kommentar? Kommenter: