icon

Branndagboka

Sivilstatus: Brannsupporter

Kampblogg

Sarpsborg – Brann 1-1

Publisert 26/06/2017 av Berge.

Hver gang vi møtes, tar vi poeng  …

Dei siste 15-20 åra har eit nytt sosialt fenomen dukka opp i Oslo-området: Fire-fem søndagar i året møtest ca. 40 menneske i ulike aldrar og fra ulike sosiale lag for å kjøre buss rundt omkring på austlandet. Undervegs stoppar gjengen på pubar og vegkroer for å synge, danse og protestere mot det sosialdemokratiske forbrukarsamfunnet sine forsøk på å utrydde spontanitet, livsglede og store følelsar.

Det einaste desse menneska (eller vi, då – for eg er med på dette) har til felles, er at vi heiar på Sportsklubben Brann.

Fiasco

Søndag var det igjen tid for tur. Denne gangen til Sarpsborg. Allereie i tolvtida rusla vi forventlingsfulle inn på Fiasco, skjenkestova i skyggen av Oslo Plaza som vart stampuben vår i perioden Roald Bruun-Hanssen styrte Brann-skuta mot nettopp nederleg på nederlag. Før fekk vi ofte høre «Ja, de har nå valgt rett pub, dissse bergenserene», men no er det heldigvis nye tider. Vi skåla og klemte, kikka på tabellen. Det er trass alt ikkje kvar søndag Brann er serieleiar.

Fyrebussen: “Byen é Bergen, og laget é Brann”

Cupfinalemysteriet

På plass i bussen var det som vanleg fyr og sang. Vi gleda oss til Europa League og brølte «Vi skal på fest i Budapest! Vi skal på fest i Budapest! Viii skaaal på fest i Budapest», og då vi passerte Råde kommune, gaula vi den klassiske protestsangen «Råde, Råde, é dårlig på bilbiotek!».

Eit rykte gjekk gjennom bussen:

– Per Egil Ahlsen kjem innom puben i Saprsborg for å helse på oss.

Elvis og Fredriksen begynte straks å mimre om skuddfoten og sekstimeterspassningane til Ahlsen.

– Husker dere forresten cupfinalen i -87? Brann var sikker på at dommeren hadde blåst, og så scora Bryne. Vi må spørre Alhlsen om det der. Hva var det som egentlig skjedde?

Raymond fiksar festen

Men Per Egil Ahlsen dukka ikkje opp på puben i Sarpsborg. Det gjorde derimot Raymond Kvisvik, og Kvisvik ringte Azar Karadas som kunne fortelle at bussen med Brann-spelarane straks kom til å passere oss. Fyrebuss-gjengen greip sjansen til å spre spontan livsglede og storma opp til vegen får å vente på serieleiarane. Det tok si tid.

– Raymond, har du lurt oss?

Først då eg gav opp og ville tilbake til ølen min kom spelarbussen. Krysset kokte: «Vi é berømte Brann fra Bergen!». Før vi rakk å synge ferdig hadde bussen passert. Det heile minna meg litt om den gongen vi såg ei Tour de France-etappe i Colmar. Vi venta og venta, og så svisj hadde syklistane passert.

Tilbake på puben kjørte vi i gang vekselrop mellom borda – «Vi é Brann serieleder! / SK Brann serieleder!» – medan vi framleis hadde sjansen. Så marsjerte vi inn i bussen full av håp om at synet av 40 smørblide Brann-disiplar i vegkanten hadde gitt Lars Arne Nilsen lyst på tre poeng.

Motvind

Sarpsborg har gjort det dei kan for å ødelegge for bortesupporterane: På den langstrakte tribunen uten tak forsvinn sangane med vinden. Vind var det forresten nok av. Motvind. Sarpsborg herja med Sportsklubben som låg kompakt i ramma, og uten Barmen på bana var det ingen som kunne halde på ballen slik at Brann fekk flytta opp laget.

På tribunen kunne du høre variantar av den same setninga igjen og igjen:

– Dette går ikkje!

Udsigt fra bortefeltet.

Gode lag på dårlege dagar …

I Skien kunne Brann trygt legge seg bakpå fordi ODD ikkje har evna til å spele seg gjennom ein forsvarsmur. Sarpsborg derimot har nok av kompetanse på nettopp det. Etter 22 minutt smuldra ramma opp og 1-0 var ein realitet. På bortefeltet håpa vi på at målet ville føre til høgare Brann-press, men Sarpsborg var rett og slett for gode. Heldigvis har vi Piotr, Acosta og Wormgoor. Verdens beste keeper serverte reaksjonsreddningar det lukta gull av både med handskane og skoa, Acosta rydda vekk den eine Sarpsborg-spelarane etter den andre som hadde klart å komme seg inn i feltet ved hjelp av lekkert klikk-klakk-spel, og Kaptein-Vito stanga inn 1-1. Lite smakar så godt som ei ufortent scoring med få minutt igjen. Rundt meg ramla medsupporterar som dominobrikker. P. låg langstrakt på setene bak meg og glisa med tårer i augene.

Letta pakka vi ned det eine poenget og sette kursen mot Fyrebussen igjen, med eit gammalt jungelord i tankane: Gode lag tar poeng på dårlege dagar.

Verdens beste keeper går rundt inne i mål og er nøgd med seg sjølv.

Politieskorte

Inne i bussen fekk vi vite at eit par i gjengen hadde blitt henta av svartemarja utan at nokon kunne gi ei god forklaring på kvifor. Eit passe stort sprell må det ha vore, for då vi trilla ut fra stadionområdet var det med politibil både framfor og bak bussen. Nøyaktig kva ordensmakta frykta at vi skulle finne på er eg framleis litt usikker på. Kanskje var dei redde for at vi skulle stoppe ved Råde bibliotek og synge, eller så var dei berre ute etter søndagstillegget.

Vi var uansett glade for selskapet, og for at Brann er ferdig med alle dei verste bortekampane. Litt etter litt sovna den eine supporteren etter andre på setene rundt meg, medan eg og M. satt igjen og nynna på ein variant av ein av Gitarkameratene sine gamle slagerar:

– Hver gang vi møtes, tar vi poeng / Vi é venner for livet, sånne é gode å ha!

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Nye notat

27. juni 2017

Publisert 27/06/2017 av Berge.

Starta dagen med å kjøpe meg plass på Bataljonen sin buss fra Budapest til kamp i Slovakia eller Serbia. Ellers har dagen stort sett gått med til å følge med på kor mange som har kjøpt billett til VIF-kampen. Godt over 11 000 no. Lovar bra!

Starta dagen med å kjøpe meg plass på Bataljonen sin buss fra Budapest til kamp i Slovakia eller Serbia. Ellers har dagen stort sett gått med til å følge med på kor mange som har kjøpt billett til VIF-kampen. Godt over 11 000 no. Lovar bra!

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 25/06/2017 av Berge.

Det er lov med god keeper og verdens beste midtstopperpar. Eller?

Det er lov med god keeper og verdens beste midtstopperpar. Eller?

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 25/06/2017 av Berge.

Suuuper, Suuuper Ray …

Suuuper, Suuuper Ray …

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 25/06/2017 av Berge.

Kvil i fred Frode Larsen.

Kvil i fred Frode Larsen.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 25/06/2017 av Berge.

Hittegods på Fyrebussen.

Hittegods på Fyrebussen.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 25/06/2017 av Berge.

Klar for Fyrebuss.

Klar for Fyrebuss.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 25/06/2017 av Berge.

Minne: Far min, BBØ-presidenten og ein tilfeldig fyr vi fann på veg til Sarpsborg i fjor.

Minne: Far min, BBØ-presidenten og ein tilfeldig fyr vi fann på veg til Sarpsborg i fjor.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 19/06/2017 av Berge.

Spennande trekning i Europa League: Snakkast i Serbia eller Slovakia 13. juli!

Spennande trekning i Europa League: Snakkast i Serbia eller Slovakia 13. juli!

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 10/04/2017 av Berge.

Følg Branndagboka på Facebook.

Følg Branndagboka på Facebook.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Les også

Brann – Stabæk 5-0

Publisert 20/06/2017 av Berge.

Stadion é tom, men alle ska på fest i Budapest!

BUNK. Flyet landa med eit hardt dunk på Flesland. Det var ei av dei hardaste landingane eg har vore med på, og eg begynte sjølvsagt straks å tenke på kampen. Eg såg for meg Piotr sleppe ballen mellom beina for å senke marknadsverdien sin. Såg Vega drible seg sjølv svimmel. Såg Ohi score igjen og igjen og igjen.

Jinx

Kvelden før hadde eg i glede over at Brann kunne ta over tabelltoppen med seier over Stabæk, lagt ut ei takkemelding på Facebook til Sandefjord, Haugesund og VIF-Døvle (den einaste dommaren som hatar RBK like mykje som oss), og avslutta med eit sjølvsikkert: I morgon tar vi over tabelltoppen. Snakkast på Stadion, Bergen!

Vigdis Hjorth-øl roar nervene før Europa League-trekning.

Elvis blei rasande: Må du jaggu meg slutte med det positivitetspreiket ditt! Her er det jinxing opp og i mente! Skulle tru det var NFF som har hacka kontoen din. 

Han har rett! innsåg eg idet flyet brått bremsa opp og svingte inn til terminalen. Eg har øydelagt kampen for heile Bergen.

Eksentrisk UEFA-show

Heldigvis hadde eg andre ting å glede meg over. I over eit halvt år har eg googla Luzern og Split, sjekka UD sine reiseråd for Aserbajdsjan og Kasakhstan, og no skulle vi endeleg få vite kven Brann møter i Europa League. Sist Brann spelte Europa-cup var eg fattig student, og kom meg berre på éin bortekamp. Forventninga om eit nytt Europa-eventyr har derfor til tider overskygga alt anna dei siste vekene.

For å korte ned ventetida stakk eg innom Bergenskontoret til Forfattersentrum og smakte på Vigdis Hjorth-ølen som var igjen etter De Litterære Festspill, før eg luska inn på ein rimeleg tom Fotikk og med lett skjevlande hender fann fram UEFA sin live-stream på mobilen.

Alvorlig mann i dress leikar med ballar.

Eit meir eksentrisk show enn trekninga av kampane i første og andre runde av Europa League, skal du leite lenge etter … Ein svært alvorleg mann i dress hadde seks ballar i fire ulike bøtter som han fordelte i tre ulike skåler, før han – framleis like alvorstung, ærverdig og profesjonell – prøvde å sette fart på ballane slik at trekninga skulle framstå som tilfedig.

På papirlappane inne i ballane, stod ikkje namna på laga slik eg hadde tenkt, men eit tal som representerte fleire lag samtidig. Brann var nummer elleve. Men kva tal laga vi kunne møte hadde, var umuleg å hugse. Før eg fekk sjekka det ut, stod svaret på skjermen: Vojvodina (SRB)/Ružomberok (SVK) vs. Brann (NOR).

Serbia eller Slovakia, altså. Brått var Google Maps viktigare enn UEFA-streamen. Eg gliste. Midt på skjermen, midt mellom Karađorđe Stadium og Pod Čebraťom Stadion, oppdaga eg ein by eg har lengta etter å få oppleve: Budapest.

Jinxeangst

Messenger kokte over av turplanlegging. Eitt ord dukka opp igjen og igjen og igjen: Budapest. Jinx og mulig tabelltopp var i eit par timar uviktig, før vi plutseleg var på veg til Stadion og nervøsiteten igjen begynte å melde seg. Elvis såg kampen på pub i Oslo, men eg kunne likevel høre stemma hans over fjella: Skulle tru det var NFF som har hacka kontoen din!

Dei første tjue minutta stod eg og snakka hol i hovudet på sidemannen om Serbia og Slovakia og kor fantastisk turen kom til å bli. Han var edru og prøvde å konsentrere seg om kampen, men eg orka berre ikkje å fokusere på det stygge, stygge tapet som snart kom til å spele seg ut på matta framfor oss. Då høgresida til Brann etter 20 minutt bestemte seg for å vere vakkert målretta og Daniel Braaten smekka inn 1-0, var eg så letta at eg nesten ikkje klarte å juble.

Nesten tomt, men god kok fra oss som var der.

Vi vinner alltid heme – der é vi suveren!

Det var forresten ei merkeleg stemning på Stadion i går: Vi som var der, kokte av forventning om Europa-tur og mulig tabelltopp, og brukte stemmene våre slik at vi knapt kan snakke i dag. Men vi sang for tomme seter. Eg må innrømme at det kjennest litt sjukt å vere så intenst engasjert i noko dei fleste andre tilsynelatande stiller seg totalt likegyldige til, men aldri i verda om eg vil ut av denne deilige, deilige psykosen.

Uansett: Snart rann måla inn. 2-0, 3-0, puste- og pissepause, 4-0, 5-0. Vi feira tabelltoppinga med å kuppe bartefolkets nasjonalsang, Vi er hele Norges nummer én!, fullstendig klar over at Brann allereie på søndag kan komme til å finne tilbake til seg sjølv og tape med både fem og seks mål.

På nattoget til Oslo …

Inne på nattoget kjende eg at eg ikkje var klar for å sove. Det var så mykje å ta innover seg: Tabelltopp. Serbia, Slovakia, Budapest. Og Mjøndalen i cupen! kom eg brått på. Eg skulle til å sende «Ka va det eg sa!»-melding til Elvis, men så dukka det opp fleire brannfolk som heller ikkje fekk sove. Vi sette oss ned i Meny-vogna, fann fram tabellen.

– Vi har faen meg scora ti fleire mål enn Rosenborg!

– Vi har 19 plussmål!

– 19?!

– 19!

– Vi har berre sluppe inn ti mål, veit du.

– Ja.

– Skal dåkke på tur då?

– Klar vi skal på tur.

– Budapest?

– Budapest.

 

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Odd – Brann 0-0

Publisert 06/06/2017 av Berge.

Tar vi seriegull 0-0?

For ein døll kamp dette var! Kjapt oppsummert: Bunnsolid forsvarspel og knapt ein målsjanse til Brann etter pause. Lars Arne Nilsen og gjengen kom til Skagerak Arena for å drepe kampen. Etter 90 minutt pluss tilleggstid vandra LAN rundt på plastmatta framfor oss, klemte og glisa. På tribunen stod vi og klappa høfleg for Brann-spelarane, letta over at Sportsklubben hadde klart å unngå baklengsmål, men også ein smule oppgitt.

Nilsen har alltid rett

BBØ sin Fyrebuss går fra Oslo og Drammen til Brann-kampar på austlandet.

Men vi stolar sjølvsagt på Lars Arne Nilsen. Meiner LAN at det var viktigare å ta to poeng fra Odd enn å få med seg tre poeng til Bergen, vil nok tabellen til slutt vise at han hadde rett. Problemet var berre at vi hadde gira oss så intenst opp før kampen: Øl, bluss og fantastisk trøkk både på Fyrebussen, på puben i Skien og på det fullpakka bortefeltet.

Fleire av oss hadde starta oppladninga allereie dagen før – med femtiårsfeiring for Elvis. 70% av gjestane var brannsupporterar, så det seier seg sjølv at det også her var øl og sang. På gavebordet låg Fagermo sitt hovud på eit fat, og i talen sin minna Elvis oss om kva som tel i livet: Soul og gospel, høge toppar og djupe dalar. Då vi sette oss på Fyrebussen til Skien, var det med andre ord ikkje kjedeleg forsvarsfotball vi forventa oss, men drama: Enten Tjukk og feit og full og seriegull! eller eit frykteleg tap.

Musikal

Spesielt på bortekamp er det å vere brannsupporter litt som å vere med i ein musikal. Plutseleg er det nokon som bryt ut i sang. Ikkje berre om Brann … Nei, når Fyrebussen er full, er det gjerne slik at sang er den mest brukte måten å kommunisere på uansett emne:

Gi meg en øl … Gi meg en øøøl … Eg é tøøørst … Gi meg en øl!

Eller:

Vi har fri i morgen! Ja! Vi har fri i morgen. Vi har fri i morgen. Vi é Brann!

Bluss på veg til Skagerak Arena.

Quisling var ikkje født i Skien

Dagen etter er dei fleste sangane glømt, men enkelte har festa seg:

Eg ville heller vært Tom Sanne enn Tom Lund! på melodien til «Du skal få min gamle sykkel når du dør», for eksempel, eller: Ibsen é dø, Ibsen é døøø … Jævla Skien … Ibsen é dø!

Vi prøvde oss også med Quisling var fra Skien! / Ååå, Quisling var fra Skien … / Quisling var fra Skiiien …, men den meinte dei fleste medsupporterane våre at var for drøy, og dessuten stemte det visst heller ikkje. FAKE NEWS! rett og slett. Nåkken må gå!

Men Nouri må bli

Amin Nouri derimot, han må bli. Mr. Mortensrud var kampens gigant tett fulgt av Piotr og midtstopparane. Det seier også litt om kor underhaldande denne kampen var, at Nouri som gliser og nesten glømmer at han har ballen idet vi roper at han må signere ny kontrakt, var eit av høgdepunkta. Heldigvis er vi lette å muntre opp når vi først er i støtet. På veg ut av Skagerak Arena utnytta vi den gode akustikken i betongtrappa og hylla taktikkaren Lars Arne Nilsen:

Å Nilsen sa / Dette skal gå fort / Én vinter, én vår / så é nok jobben gjort!

Og etter sesongen skal vi stå på Stadion med tårer i augene og seie:

– Det der drittpoenget i Skien. Det var viktig det!

1

1 kommentar

  1. […] mot Øst. Det går sakte, men vi når Plaza rett før 01. Andre opplevelser av Skien, kan du lese i Branndagboka. Kanonfotografen var også til stede. Disse var […]

Kommentar? Kommenter:

Den første dosen var gratis

Publisert 10/05/2017 av Berge.

Historia om korleis Sportsklubben Brann skapte ein supporter ved å gjere som langarane i Nygårdsparken.

Heilt sidan eg var baby har eg vore ein fysisk liten og også på andre måtar tilbakehalden fyr, og like lenge har eg lengta etter noko anna, noko større, betre og sterkare. Ikkje i olympisk forstand. Ja, ikkje i nokon som helst forstand. Faen ta forstanden! Det eg lengta etter var hinsides forstand. Eg hugsar eg låg vaken i babysenga om natta og ville danse, hoppe, synge og ruse meg saman med andre. Men kor skulle eg få oppleve slikt?

Det sunnaste alternativet ville kanskje ha vore å bli gladkristen, men eg trudde ikkje på nokon gud. Barnetrua hadde eg mista lenge før eg vart fødd. Eg hugsar den dagen foreldra mine døypte meg: Eg skreik det eg kunne for få dei til å la vere, men dei gjorde det likevel, dei jævlane!

Lengselen fortsette dei neste åra. Dagane i barnehagen likna kvarandre, slik dagane på skulen skulle kome til å likne kvarandre, og eg lengta, lengta, lengta, etter variasjon, fest, vitalitet, energi. Hadde det kome ein new age-predikant innom barnehagen er eg sikker på at eg hadde vore den første til å slå til på tilbodet hans, men det kom ingen new age-predikant til «korttissbarnehagen» på Seim.

Capsen

Så ein dag skjedde noko. Eg fann ein raud og kvit caps i kledskapet til pappa, og spurde overraska når han gjekk med caps?

– Du går no aldri med caps?

Pappa svarte at capsen var fra cupfinalen i -78.

– Cupfinalen?!

– Ja, cupfinalen … Vi var alltid på cupfinalen før vi fekk deg.

Eg var vel tre, fire år, kanskje, og innsåg for første gong det alle ein eller anna gong må innsjå: At livet til foreldra mine begynte lenge før mitt. Eller rettar sagt: Livet til foreldra mine fann i hovudsak stad før dei fekk meg. Ja, for å gni det inn: Dei hadde eit liv, og så fekk dei meg.

Etter at eg oppdaga capsen begynte eg å mase om å at vi måtte gå på Brann-kamp. Pappa sa han var heilt ute av det der, men eg insisterte. Vi skulle på kamp. Mot Kongsvinger. Eg hugsar ikkje lenger kva stillinga blei, men då eg kom inn på Stadion og vi fann plassen vår på langsida, første rad på tribunen over gamle Store Stå, var det like før eg svima av: Så mange folk! Og kva gjorde dei? Jo, dei sang, og dansa, og hoppa, og var fulle.

Brann Club

Dei neste åra var pappa og eg på Stadion eit par gonger i året, og eg følgde Brann sine kampar på Puddefjord Radio. Den verkelege galskapen starta likevel ikkje før på slutten av 90-talet.

To svært avgjerande ting skjedde samtidig:

1) Bergen Nordhordland Rutelag begynte å køyre Brann-buss frå Knarvik til Stadion slik at eg trygt kunne reise aleine på kamp.

2) Nokon i Brann fekk eit tips av ein heroindealer i Nygårdsparken, og begynte å dele ut gratisbillettar i Klokkesvingen til alle barn som var medlem av Brann Club.

Resten er historie, resten er avhengigheit, resten er timar på tog, buss, fly og båt kvar helg frå mars til november. Historisk er ikkje Brann-administrasjonen kjende for å vere strategiske geni, men å tilby første dose gratis, fungerte utmerka. Ikkje berre har eg partoutkort på Stadion, pappa og mamma vart også hekta igjen. Etter at Brann slepte meg inn i Klokkesvingen nokre sesongar på slutten av 90-talet, har Sportsklubben tent fleire hundretusen på å selgje sesongkort, kalde pølser og sur kaffi til familien min.

Les også:

2

2 kommentarar

  1. Kjenner meg igjen.
    Selv opplevde jeg den klassiske ‘fra Hasund til Haugen’

  2. Ja, det kan virke som om Brann Club + Stadionbussen + Hasund skapte mange brannsupporterar.

Kommentar? Kommenter:

Sogndal – Brann 2-3

Publisert 22/05/2017 av Berge.

Plutseleg rabla det for meg.

Road trip 40 mil til Sogndalsfjøra med Fredriksen, Elvis og bror min.

– Jævla NFF!

Fredriksen fresa ved sida av meg, og «Vi vil ha Edvardsen tilbake!» runga fra bortefeltet på Fosshaugane. Framfor oss fekk Sogndal-spelarane lov til å klore, lugge og rive Jakob Orlov ned i plastmatta utan at mannen i svart reagerte. Brann var – med god hjelp fra dommaren – i ferd med å tape 2-0 i saftbygda. Sportsklubben stanga og stanga mot det kompakte Sogndal-forsvaret, men det er ikkje så forbanna lett å score når ein midtstoppar hoppar på deg som ein selskapssjuk hund kvar gong du skal skyte. Berre spør Jakob Orlov.

Tru

Før kampen hadde eg sett for meg at vi kom til å tape fordi Sogndal som vanleg ville peise på med ein intensitet dei berre klarar å mobilisere når Brann kjem på besøk. Eg hadde også tenkt at Brann-spelarane ville vere utlada etter festkampane mot Molde og Sandefjord, og eg hadde sett for meg at Henrik Furebotn tilfedigvis ville kome forbi idet Acosta knipsa vekk ein mygg frå skuldera si, slik at vi måtte spele med ti mann nesten heile kampen.

Men Sogndal peiste ikkje på, Brann-spelarane var ikkje slitne, og Acosta klarte å halde fingrane unna Henrik Furebotn. Då Barmen Army dempa ballen, vende vekk mannene og blåste ‘an ned i venstrehjørnet, kom trua på poeng. Pedersen kasta krykkene, vi klemte og hoppa. I nettet framfor oss hang Bergens Glade Gutter.

God kok.

Håp

Dommaren heldt fram med å dømme fordel Sogndal i alle tvilsame situasjonar. Minst éin soleklar corner enda med utspel fra keeper, og fleire Brann-spelarar enn Orlov blei trakaserte framfor augene våre utan at det fekk konsekvensar for saftlaget. Trua på 2-2 var likevel sterkare enn frykta for 3-1. Du kunne høre det på synginga vår. Vi sang «Byen é Bergen» med gladare og gladare stemmer, og «Gullet ska hem!» med større og større overtyding. Men så plutseleg tok Barmen seg til venstrebeinet og snurpa ansiktet saman i smerte. E. starta straks å ramse opp alle potensielle indreløparar på benken:

– Peter Orry Larsen … ehh … ehh … Faen!

Sorry Orry, men etter Rosenborg-kampen mista vi trua på deg. Då Barmen halta ut, frykta vi derfor at Sogndal hadde fått eit rom dei kunne angripe i. I ettertid er det lett å sjå at vi ikkje hadde noko å frykte: Sjølvsagt kom Peter Orry Larsen, mannen som kom til Brann etter å ha hatt ein gentlemen’s agreement med Eirik Bakke, til å score på Fosshaugane.

82. minutt: Corner fra Haugen hardt inn mot første stolpe og innbyttar Larsen. Medan Brann-spelarane feira 2-2, stirra vi på dommaren som stod med ei hand mot øyret og snakka med nokon.

Fredriksen kneip meg hardt i armen.

– Nå ringer han NFF eller Yngve Hallén for å høre om han kan godkjenne målet, mumla han. – Han kommer til å anulere … Helt sikker! Helt sikker!

Heldigvis tok verken NFF eller Hallén telefonen. Mannen i svart gløtta opp på bortefeltet. Vi flekka tenner, og han våga ikkje å gjere anna enn å godkjenne målet. Bergens Glade Gutter ikkje berre hang, men ramla inn i nettet framfor oss, og øverst på tribunen greip bror min og eg tak i ein framand som nok hadde tenkt at det var trygt å stå der oppe under taket, klemde han slik vi hadde sett Sogndal-spelarane klemme Jakob Orlov.

Og rabling

Bortefeltet kokte, og då Brann minuttet etter 2-2 igjen var i angrep, fann eg ut at det kunne vere greitt å dokumentere stemninga. På mobilskjermen såg eg Nilsen sentre til Haugen utanfor 16-meteren, såg eg Fredrik Haugen klinke til:

«Vi klipper ikkje gress, vi går på kamp»

Kampen var over, men vi ville ikkje gå fra stadion. Eg var i eit manisk modus eg knapt kan hugse å ha vore i sidan 2007: 120 i puls, skjelvande hender og eit glis rundt kjeften sjølv ikkje Dag-Eilev nokon gong vil kunne konkurrere med. Medan dei andre som heller ikkje ville gå fra stadion stilte seg opp bak tv-teamet til Eurosport, sat eg meg ned og fryda meg over synet av 100 oppkjørte medsupporterar som gaula «Tjukk og feit og full og seriegull!» og hylla Reka med «Kjetil Rekdal é en av oss / Han hater Engen / Han liker å slåss!».

Nettet mellom bortesupporterane og bana måtte gi tapt etter 2-2-feiringa.

Vi var framleis like høge på Sportsklubben Brann då vi gjekk nedover mot sentrum, sang «Vi klipper ikkje gress, vi går på kamp» til sogningen som hadde funne fram plenklipparen, og «Viss du elskar, elskar Brann så hopp» til barna med Sogndal-drakt som hoppa på trampoline i vegkanten. Ja, så lykkelege var vi at vi ikkje nølte med å betale 200 kroner for å høyre Olav Stedje på Lægreidspuben. Plutseleg stod vi og sang med på lighterbaladen «Vi vandrar saman» og dansa indianardans til «Stao nao pao», og like plutseleg begynte fleire med raud drakt å vifte med mobilane sine.

– Sjekk her, då!

– Steike!

– Herlig!

På skjermen til bror min såg eg Daniel Braaten danse med brannsupporterane på ferja.

Eit kort sekund var eg nedtrykt fordi eg ikkje fekk vere med på ferjefesten, men så fyrte Olav i gang «Nystemten», og ikkje berre vi i raudt, men også sogningane reiste seg og sang med.

Bord eg vil tilbake

Søndag vakna eg på bordet på hotelrommet. I dobbeltsenga låg reisekameratane mine Elvis og Fredriksen. Elvis snorka, Fredriksen såg på videoen fra ferja igjen og igjen og igjen. Eg sette meg opp og glisa.

– God morgen, Fredriksen! Eg hadde ein fantastisk drøm. Vi låg under 2-0 på Fosshaugane, og så snudde vi det. Rett før eg vakna låg vi eitt poeng bak Rosenborg to år etter at vi var 9. plass i OBOS.

Les også:

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Brann-Godset 3-0

Publisert 08/04/2017 av Berge.

Monsteredderkoppsesongen er i gang.

Torsdag morgon stod eg på Drammen stasjon og trippa nervøst. Det var ikkje berre den kommande kampen mot Godset som uroa meg. Onsdag kveld hadde eg fått ein SMS frå kona til reisekameraten min Elvis: «Elvis kan dessverre ikkje reise til Bergen i morgon. Monsteredderkoppsesongen har begynt, og han er monsterederkoppfangaren i huset. Beklagar.» Irritert kasta eg frå meg telefonen før eg forstod at det var snakk om ein spøk. I løpet av natta begynte likevel tvilen å melde seg: Kva om eg verkeleg måtte ta toget sju timar til Bergen aleine fordi Elvis skulle redde prinsessa si frå monstereddarkoppar?

Tusen onde Fagermoar

Fem minutt før toget skulle gå, stod eg framleis på Drammen stasjon uten å vite om Elvis kom til å dukke opp, og idet toget kjørte inn på stasjonen kom eg på at Elvis hadde billettane. Tusen onde Fagermoar reiv i sjela mi, før eg brått fekk auge på ein pesande medsupporter strene inn på perrongen.

– Du skal til Bergen, likevel?

– Klart eg skal!

– Monsteredderkoppane, då?

– Haha, gjekk du på den?!

– Eh, nei.

Røyktifo før kampen.

Meir enn arbeidsmaur

Dei neste ti timane tenkte eg ikkje meir på monsteredderkoppane, men idet dommaren blåste i gang første omgang mellom Brann og Godset såg eg eit voldsomt kryp ta form i ramma Lars Arne Nilsen har snakka om sidan sommaren 2015. I sølvsesongen 2016 var Brann ein vegg – defensivt solide, men uten for mange eigne angrep. Den mest passande innsektsmetaforen var arbeidsmaur.

Mot Godset framstod Sportsklubben derimot som éin stor kropp med tjueto bein, eit ekkelt kryp med fart og kraft som sprett rundt på stovegolvet ditt, umuleg å fange. Idet du trur du har klart å jage beistet ut verandadøra, snur det og pilar mot deg, mellom beina dine, fram og tilbake, til du er så svimmel at du scorar sjølvmål.

Pressa fram mål

Det høge presset Brann viste mot Strømsgodset – og i deler av kampen mot Tromsø – gjer det mindre nødvendig å ha den eine toppscoraren som lagar 20 mål i sesongen. Ja, held Brann fram med å tette igjen like høgt i bana, må det nødvendigvis kome mange mål – og sjølvmål. Etter 72 minutt sette Vilsvik ballen i eige mål, fordi Brann pressa han til å gjere det. Både før sjølvmålet og før 1-0-målet til Barmen, storma tidlegare scoringsvaksinerte Brann-spelarar  inn i boksen og tvinga drammensarane til å gjere feil. Brann speler kanskje ikkje vakkert, men det viktige er at det er skremmande å møte eit kryp som aldri gir seg, som smett unna når du går til angrep, og som når som helst kan angripe deg. Eg veit kva eg snakkar om: Då eg kom tuslande heim frå nattoget fredag morgon stod ein inntrengar med korte bein og brun, mandelforma kropp i entréen og stira truande på meg.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Kristiansund-Brann 1-0

Publisert 11/04/2017 av Berge.

Alt vi tok i blei til isopor.

Vakna til brannalarm på hotellet i Ålesund og planta beina i eit par våte sko. Brannalarm og våte sko, det må jo vere eit bra teikn, tenkte eg og tusla mot nødutgangen.

Falsk alarm, men alle som kan sin Brannmann Sam veit at ekte brannmenn sjekkar grundig uansett.

Kvelden før hadde vi trava rundt i søkkvåte sunnmørsgater og gaula refrenget til Hjerteslag-klassikaren Kong Oscars Gate: É det bare meg / Eller snurrer denne gaten / For alt eg tar i blir til isopor.

Vi følte oss nesten som heime. Dette kunne ikkje gå gale.

Road trip

Brygga i regnet.

Brannalarmen var falsk. Det tok vi som eit godt teikn. Vi hoppa i bilen og retta snuten mot tre poeng med Knutsen og Ludvigsen på «anlegget» i Priusen: Så reiste vi til Kristiansund, helt uten grunn, til Kristiansund. Vi burde kanskje ha tatt hintet idet vi gaula desse tekstlinjene, men det gjorde vi ikkje. Tvert imot. Og då vi fekk køyre rett inn på ferja over til Molde, tok vi det som eit veldig godt signal om korleis denne kampdagen kom til å ende. Vi var i flytsona.

Alvorsprat om Nigeria

Framme i Kristiansund oppdaga vi at hotellet låg 10 meter fra puben vi skulle samlast på. Det tok vi som eit godt teikn. Dette må gå veien, tenkte vi, og då bror min og eg slo eit par kristiansundsupporterar i shuffleboard, var vi heilt sikre.

Kristiansund er forresten ein av få klubbar i Norge som har ein ekte pub på stadion, ikkje Dolly eller Peppes der du kan få kjøpt øl, men ein ekte pub med utsikt over bana. Det tok vi absolutt som eit godt teikn. Hyggelege var dei òg, KBK-supporterane. Det er ikkje grenser for kor mange interessante menneske du kan møte som omreisande brannsupporter. På torsdag møtte vi for eksempel eit av Jehova sine vitner som sat på bar og drakk i smug, og i går snakka vi lenge med ein kar som jobbar med å lære opp lokale arbeidarar for eit stort norsk oljefirma i Nigeria. Han kunne blant anna fortelje at kleda nordmenn sender til fattige i Nigeria, ofte ender opp som tørkefiller i oljeindustrien. Dei lokale makthavarane tener altså pengar på å selge kleda, og oljeselskapa lukkar auga og kjøper.

Denne historia tok vi som eit teikn på at kapitalismen er ein forskrudd ideologi som snarast må erstattast av eit betre alternativ.

Optimisme ved innmarsj. Alle teikn tyder på at vi kjem til å vinne.

Brann starta der dei slapp

Sportsklubben såg ut til å starte der dei slapp mot Godset: Dei framsto som kompakte og angrepsvillige. Mista Brann ballen, tok det ikkje mange sekund før ramma var etablert og Kristiansund-kontringa stoppa. Vi nikka annerkjennande. For ein sesong dette kan bli! Spesielt tok vi det som eit godt teikn at Gilli var like god og ivrig som mot Godset. For ei solid signering!

Fortapt gjeng på veg heim fra kamp.

Først mot slutten av første omgang begynte den gode dagen å smuldre opp. Få av dei som syng høgast på Stadion hadde tatt turen til Kristiansund, så stemninga på bortefeltet blei etterkvart laber. Ute på bana begynte laget å irritere seg over at det gode spelet ikkje førte til mål. Spesielt sonen til faren vart etterkvart meir opptatt av å snakke med dommaren enn å slå presise passningar.

Slitne spelarar og svimle supporterar

Brannspelarane verka rett og slett slitne i topplokket, og då gjer ein gjerne slik som Acosta gjorde etter 71 minutt: Kastar ein fyr i bakken inne i straffefeltet. KBK scora på straffa. Byger med hagl og kuling slo inn over stadion, og dei våte skoa våre kjendes meir og meir ut som istappar. Ved sida av meg hørte eg bror min mumlesynge nokre halvkjente tekstlinjer:

– É det bare meg, eller snurrer hele stadion? Alt vi tar i blir til ingenting.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Brann – Haugesund 3-1

Publisert 17/04/2017 av Berge.

Viss ikkje Brann vinner serien i år ...

Då eg flytta over fjellet i 2005, var eg rimeleg sikker på at eg kom til å vere den einaste austlendingen med partoutkort på Stadion, men etterkvart viste det seg at det var fleire som  var dumme nok til å ta Bergenstoget i sju timar for å sjå 90 minutt med fotball av svært varierande kvalitet. Til kampar på austlandet arrangerte den same gjengen fyrebuss frå Oslo og Drammen, og når det ikkje passa å reise på ein kamp, såg dei oppgjeret saman på pub. Då  eg med tungt hjarte droppa å reise til Bergen for å sjå Brann-Haugesund (kampbelastninga må ikkje bli for hard for familien tidleg på året, då blir det problem seinare i sesongen),  var det derfor ikkje tvil om kor eg skulle sjå kampen: På pub med Øst-gjengen.

Er du i Oslo når det er Brann-kamp, er dette staden å henge.

Ringnes til Nystemten (!)

I Oslo ser brannsupporterane kampar på O’Reilly’s, ein passe sliten irsk pub på Grünerløkken med Ringnes på kranene. Akkurat dette med Ringnes trekker sjølvsagt kraftig ned, men så lenge du held pusten idet du løfter glaset, går skvipet ned på eit vis. Og folka er dei beste: Her kan du møte alt frå utflytta bergensarar som roper «Skål nåkken!» for å understreke kor dei kjem frå, til bærumsgutar som har blitt brannfan fordi mormora hadde ein onkel som ein gang budde på hotell i Bergen.

Før kampen kjørte vi oss opp med å snakke om København/Malmö-turen som dei fleste var med på, og såg Huseklepp og Knudsen synge Nystemten utkledd som Haugesund-spelarar.

Svarte skjermar

Brann starta vaklande, men etter 12-13 minutt sette dei endeleg inn det nye giret Lars Arne Nilsen har installert i Brann-motoren i vinter. Haugesund blei pressa lengre og lengre bakover, og alle balltap blei fulgt opp av beinhard jobbing. Fortsatte dette spelet, måtte Brann score snart. Stemninga blei derfor rimeleg panisk då skjermane 16 minutt ut i kampen gjekk i svart midt i eit Brann-angrep.

– Skandale!

– Få på kampen, igjen!

–Kom igjen, då!

–Scora vi?!

Lykkesnap fra Bergen.

Brått var linja til Stadion tilbake, akkurat i tide til å vise Braaten kvitte seg med ein haugesundar inne i straffefeltet, før han sende ballen over til Børven på bakre stolpe. 1-0 på Stadion. Handklask, klemmar og «skål nåkken!» på O’Reilly’s.

2-0 er ei livsfarleg leiing

Brann pressa vidare, og ti minutt seinare stod sonen til faren opp og heada inn 2-0 etter ein god corner av Haugen. Brann-hjørnet av O’Reilly’s var igjen i ekstase, og frå Stadion kom den eine lykkesnappen etter den andre.

– Skål nåkken!

Berre ei tekstmelding frå Elvis fronta tradisjonell Brann-pessimisme:

2-0 er ei livsfarleg leiing. Har de glømt korleis det gjekk i Haugesund i sommar, eller?

Ingen hadde glømt då vi leia 2-0 og tapte 3-2 i Haugesund.

Optimistisk snap fra Bergen i pausen.

Angst og beven

I starten av andre omgang melde angsten seg for alvor. Brann blei spelt lave – eller la seg bakpå? – og i det 61. minutt scora Haugesund frå utanfrå 16-meteren. Vi innsåg at Elvis hadde rett. 2-0 er livsfarleg. Brann-laget stressa. O’Reilly’s stressa. Ikkje berre fjorårets kamp i Haugseund, men også sesongopninga i Tromsø, begynte å surre i bakhovudet.

Ei stemme bak meg brøla det alle tenkte:

– Typisk Brann å rote bort dette!

Supertrio

Men Brann under Lars Arne Nilsen er ikkje Brann, sjølv om Brann i går spelte meir typisk Brann-fotball enn nokon gong tidlegare under LAN. Som i pre-LAN-tider stolte vi ikkje 100% på forsvaret, medan laget var friske framover. Spesielt tre spelarar utmerka seg. Fredrik Haugen slo kaldt den eine elegante passninga etter den andre gjennom hola i Haugesund-forsvaret, Børven var presis då han fekk sjansen, og Daniel Braaten hadde ein av dei dagane då han tilsynelatande berre elskar å spele fotball. Han kriga og dribla, og fyrte til og med av eit skudd. Då jubla vi som om det skulle vore scoring. Det skjer trass alt ikkje for ofte at Braaten prøver å få ballen i mål …

Brann på TV: Litt misunneleg på denne gjengen.

– Skål nåkken!

Høgare Brann-press roa nervene våre, og etter 77 minutt jubla vi hemningslaust igjen, før vi sank letta saman på barbenken. Nok ein gong hadde Braaten og Børven fiksa greiene.

Faren var avverga. Det var på tide å begynne å glede seg til den – for oss i eksil – kommande heimekampen borte mot Lillestrøm.

Nok ein gong sa ein bak meg det alle tenkte: – Vinn vi på Åråsen er vi faen meg med heilt der oppe!

På skjermane over oss scora RBK mot Viking, uten at det fekk øydelegge stemninga. Vi pakka oss inn i dei nye to meter lange BBØ-skjerfa og traska lykkelege ut i tigernatta, trygge på at Daniel Omoya Braaten ein vakker dag kjem til å score for Sportsklubben Brann.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

For vi é ikkje ODD – eit minne frå Åråsen

Publisert 19/04/2017 av Berge.

Søndag speler Brann borte mot Lillestrøm. Det er ein kamp som vekker mange minner – blant anna om den mest brutale feiringa eg har overlevd.

Ansiktet mitt blei pressa mot betongen og eg kjente at minst eitt ribbein måtte ha brista. Datoen var 13. mai 2012 og Brann spelte bortekamp på Åråsen, eit av årets høgdepunkt: Her er vi alltid ein solid gjeng på bortefeltet, og heimebana til kanarifuglane er ein lukka stadion med supporterar som syng heile kampen. Dei syng rett nok berre variantar av den samme sangen, slik at du blir heilt shalalalala i hovudet i fleire dagar etterpå, men det er jo som kjent godt å ha nokon å hate.

Når eg tenker meg om, er det forresten veldig rart at akkurat LSK skulle kopiere fotballkulturen frå sørlege delar av Europa. Eg har i alle fall aldri møtt nokon frå Romerike med sydlandsk temperament.

Tilbakespelet

Bergensarar med sydlandsk temperament, finst det derimot ein heil del av. No låg tre av dei oppå meg og rista av glede. Nokre sekund tidlegare hadde Erik Mjelde sendt av gårde ein lang lobb frå midtbana. Keeper rusa ut, og blei rundlurt av spretten: Sakte flaug ballen over LSK-målvakta, inn i nettet.

Feiringa som fulgte var den mest brutale eg nokon gong har vore med på: Hovudet mitt klinka i betonggolvet idet sidemannen til høgre i ustyrleg glede kvelva meg over ende. To andre kompisar slengde straks ølmagane og Hansa-daiane sine over oss slik at eg brått låg nederst i ein haug av brannsupporterar. Eg var i ferd med å miste pusten, kjente meg bleik og blå då ei stemme over oss ville vite kvifor vi låg der og koste oss så intenst når Brann ikkje hadde scora eit skikkeleg mål ein gong:

– Det va jo bare itt sånn dærre fair play-tilbakespill …

Dei tre medsupporterane mine kom seg på beina og halte meg opp. Ute på bana såg vi Piotr legge ein arm rundt Erik Mjelde, og ved innbyttarbenken gestikulerte kaptein Kalvenes og trenar Skarsfjord heftig. Det var ikkje tvil om kva dei snakka om. Dei ville la LSK score. For vi er ikkje Odd. Vi scorar ikkje når keeper er skada eller rusar ut og blir lurt av spretten på itt sånn dærre fair play-tilbakespill.

«Best fair play ever»

Resten må du sjå på YouTube dersom du ikkje hugsar det. Det er berre å søke på «Best fair play ever» så får du sjå Piotr som prøver å overtale Erik Mjelde til å ombestemme seg, Piotr som vill i blikket skjeller ut Christian Kalvenes, og Piotr som gjer alt for å redde målet resten av Brann lar Lillestrøm score. Kroppen min verkte, men eg måtte likevel glise der eg stod. Det var så nydeleg! Ja, både Sportsklubben sin fair play-gest og Piotr sitt sinne … Eg meiner: Brann er jo ikkje Brann uten at nokon protesterer høglytt mot det åpenbare.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

LSK – Brann 0-2

Publisert 24/04/2017 av Berge.

Det satt fem kanarifugler i et tre ...

Vi hadde ikkje vore lenge på puben på Lillestrøm før stemninga var så god at vektarane tilkalla politiet. Drinkglas var blitt knust, ei blomsterpotte kvelva. Eg tenkte at ordensmakta var ute etter dei som øydela ting, men nei, det var sangane våre dei ville ha ein slutt på. Vi hadde erobra uteområdet med «Eirik Bakke, kjør over pakket, ditt ville dyr!» og «Her kommer Bergen igjen …», men dei er ikkje vant til god stemning på Lillestrøm. På søndagar skal det vere stille i fjøset.

Det satt fire kanarifugler i et tre …

Vi dansa inn og fortsette oppladninga. Viking scora mot Odd, og vi sang «Kor é gliset no, Fagermo?». Åsane slo Ulf 4-0, og vi sang «Se Mons Ivar, trener som en konge …». Sidemannen min prøvde seg også med «Eg ville heller vært Osama enn Tom Lund» på melodien til «Du skal få min gamle sykel når eg dør».

Arne Erlandsen sine utspelte tøffingar.

Og eg må berre få sagt det: Gu’ så herleg det er å berre kunne gaule på med den stemma du har, saman med hundre andre som også berre gaular på med den stemma dei har.

Det satt tre kanarifugler i et tre …

Mellom sangøktene snakka vi oss varme om alle dei geniale grepa til strilane på Stadion. Ja, så varme i trøya blei vi at vi nesten begynte å tru at det kunne vere muleg å slå LSK, sjølv om Arne Erlandsen trenar dei igjen, og vi alltid tapar mot Erlandsen sin knokkelfotball.

Det satt to kanarifugler i et tre …

Lady In Red: Vi har Erna Solberg!

Utanfor Åråsen blei vi igjen stoppa av politiet. Denne gongen fordi «det skulle komme noen». Vi forstod straks kven «noen» måtte vere, og begynte å gaule «Erna Solberg, hon gjør så godt som hon kan … Erna Solberg é en hedersmann!». Like etter parkerte politieskorten framfor Åråsen, og ut av den svarte bilen i midten steig den raude statsministeren som straks fekk servert «Vi har Erna Solberg / Ja, vi har Erna Solberg / Vi har Erna Solberg / Vi é Brann!».

Det er liten tvil om at Brann har eit godt grep på den politiske eliten. I køen inn på stadion helste vi på Audun Lysbakken, og observerte fleire andre stortingsrepresentantar med Brann-skjerf.

Det satt én kanarifugl i et tre …

Lillestrøm starta best, men det blei raskt klart at Piotr framleis var forbanna etter fair play-målet i 2012. Han skulle halde nullen. Daniel Braaten vart inspirert: Slåst, dribla og sprang frå 10 år yngre LSK-spelarar. Og vi visste det jo: Ein vakker dag ville Daniel Omoya Braaten score for Sportsklubben Brann, og dette var allereie ein vakker dag.

Braatens første Brann-mål: Lang ball fra Wormgoor, nydeleg stuss av Børven til mannen med landets mest kjente av-og-på-knapp. Bortefeltet rabla gal, og Bergen bør ha pådratt seg kronisk Braaten-feber.

Udsigt fra bortefeltet.

Og SK Brann fra Bergen skjøt di ned

Vi var knapt ferdige med å hylle Braaten då same mann serverte Gilli Rólantsson som hælflikka inn eit 2-0-mål av den typen vi umiddelbart visste at vi måtte heim og sjå igjen og igjen og igjen på YouTube. Krykker blei kasta. Vi klemte og svaia. Nokre rader nedanfor kasta folk skjortene.

– Vi er jo totalt overlegne, jubla E. ved sida av meg. – Så det er altså slik det føles å vere rosenborgsupporter …

Uovervinnelege sang vi oss ut av Åråsen – «Erna rykker ned i år, hurra, hurra!» – og då vi passerte puben på veg til toget, låg det fem kanarifuglar med beina i vêret under treet ved puben.

1

1 kommentar

  1. […] andre beskrivelser: Branndagboka og Brannbloggen. Kanonfotografen var også med. Han så disse på […]

Kommentar? Kommenter:

Brann – Aalesund 1-1

Publisert 30/05/2017 av Berge.

Branndagboka testar ut korleis det er å sitte på kamp.

I februar, då eg sat og skreiv reisebrev om Thai Chi og psykoterapi i Køben, dukka det opp ei annonse i Facebook-feeden min. Overskrifta var omtrent slik: «Har du lyst på 50 000 kroner?» Svindelforsøk, tenkte eg, men så oppdaga eg at reklamen ikkje var fra Sparebank1 Nigeria: Det var Noregs Mållag som lyste ut eit stipend til folk som bruker nynorsk til noko «uvanleg», for eksempel å dokumentere livet sitt som brannsupporter. Pulsen steig. 50 000 kroner var nøyaktig det eg hadde bruk for. I familien vår er det nemleg stort sett madammen som bidrar med inntekter, medan eg passar på at vi har nok utgifter.

Typisk samtale heime hos oss:

– Eg har forresten tenkt å lage ein Brann-blogg.

– Kommer du til å tjene noe på det, da?

– Nei, men du veit jo at eg ikkje bryr meg om pengar. Kva skal vi med pengar når vi har Lars Arne Nilsen?

– Vi kunne jo for eksempel ha skifta ut den rennende dassen?

Pyro, flagg og sang

Så blid blir du når nokon gir deg pengar for å skrive om Brann. Leiaren i Mållaget ser ikkje så verst blid ut han heller. Det er vel kanskje ikkje så ofte det er pyrofest i Mållaget? Foto: Live Havro Bjørnstad, Bergen Mållag.

Tre månader seinare, 28. mai 2017, stod eg på kunstgraset utanfor Stadion og tok imot stipendet frå leiaren i Mållaget. BGG fyrte av eit par røykbomber, og Bataljonen som nettopp hadde tapt 6-1 for Brann sitt gatelag, stilte seg opp og sang. It was probably the best utdeling av eit nynorskstipend ever, men sjølv om eg endeleg hadde fått eit økonomisk argument for å reise på Brann-kampar, var det noko som plaga meg: Etter utdelinga måtte eg sitte med leiaren i Mållaget og sjå Brann – Aalesund.

Før eg går vidare, må eg presisere at det ikkje var å sjå kampen saman med leiaren i Mållaget som plaga meg. Magne Aasbrenn viste seg å vere ein herleg Fredrikstad-supporter som hadde gleda seg lenge til å høyre Nystemten på Stadion for første gong. Det som plaga meg var sittinga. Eg er ein svært ekspressiv supporter: Eg syng og kjeftar, gestikulerer og hoppar. Kjem Barmen aleine med keeper og skyt tre meter over mål, ristar eg gjerne sidemannen i frustrasjon. I heile mitt liv har eg berre sett to Brann-kampar sittande: Den første som tre-fireåring. Den andre på Bryne ca. ti år seinare, då pappa kjøpte billettar på feil tribune. Ellers har eg stått: I Klokkevingen, på Store Stå og Hansa. På Briskeby, Gjemselund og Goodison Park. Tanken på å plutseleg skulle sitte ned, i beste fall få lov til å klappe i takt til «Hele Stadion!», var nesten uuthaldeleg.

BOB, BOB

Udsigt fra BOB-tribunen

Brann hadde gitt oss billettar på BOB-tribunen: Felt B, heilt nede ved cornerflagget. Der sat vi omringa av ungar som var minst like opptatt av popcorn og sukkerspinn som av kampen. I det fjerne skimta vi Store Stå og Felt Z.

Det var likevel éin soleklar fordel med plassane våre: Vi fekk sjå den gode førsteomgangen til Brann på nært hald. Daniel Braaten og gjengen hælsparka og finta Aalesund ut av kampen. Etter 34 minutt var midtstoppar Ramsteijn så svimmel at han sette ballen i eige mål.

Leiaren i Mållaget var mektig imponert. Dette var noko anna enn det han vanlegvis fekk servert på Fredrikstad Stadion!

Sittesmerter

Fordi Brann spelte så bra, var behovet for å reise seg opp og instruere laget fråverande den første timen. Først etter ca. 60 minutt begynte sittesmertene å melde seg. Ute på bana blei Brann-spelarane meir og meir slitne. Vi såg det i Kristiansund, og vi fekk sjå det igjen mot AAFK: Då Brann ikkje fekk uttelling for det høge presset, begynte Sivert Heltne Nilsen å slenge med armane og kjefte på dommaren. Daniel Braaten tassa rundt og Vito Wormgoor halta. På nabosetet hadde Fredrikstad-supporteren begynt å følge med på FFK – Arendal på mobilen, og i halsen min var eit brøl i ferd med å ta form: «No må du for faen bytte, Nilsen!». Eg svelgde det ned.

– Bytte, Nilsen! Bytte!

Skålevik og Orry varmar opp.

Brølet heldt fram med å stange mot dei samanpressa leppene mine. Det kribla i beina, og rumpa mi var stadig på veg opp frå setet. Til slutt måtte eg berre reise meg.

– Bytte, Nilsen! Bytte!

Heldigvis var ein far nokre rader bak meg einig i bodskapen og reiste seg han òg:

– Bytte, Nilsen! Bytte!

Men Lars Arne Nilsen ville ikkje bytte. Framfor oss varma Skålevik og Orry Larsen opp. Dette var forresten ein annan fordel med BOB-tribunen: Vi hadde full oversikt over feltet der benkeslitarane prøvde å vise seg fram for LAN. Slik er det ikkje i Hansasvingen.

Vanleg samtale på Store Stå:

– Kem é det han har sendt i oppvarming?

– Skaanes.

– Det der é faen ikkje Skaanes! Skaanes har mykje lengre hår. Det må vere Azar.

– Nei, det é jo han der islendingen som var så god i Vestlandshallen i vinter.

Fra åttande rad, heilt ytterst på BOB-tribunen, ser du til og med ansiktsuttrykka til reservane. Etterkvart som den eine Brann-spelaren etter den andre halta og tassa rundt, varma Krepsen opp med stadig større intensitet framfor oss. Til ingen nytte. Aalesund angreip i bølge etter bølge, men Nilsen nekta å sleppe innpå friske bein. Det må ha vore Kong Gud sin største taktiske feil sidan han plasserte Azar på vingen mot Sogndal i OBOS.

Serien ingen vil vinne

Aalesund-dominansen måtte ende med mål til bortelaget. Ja, for oss på BOB-tribunen som såg slaget på nært hald, framstod det nærmast som eit mirakel at dei ikkje klarte å score to. Heldigvis er Eliteserien blitt ligaen ingen har lyst til å vinne. Dagen før hadde Odd spelt uavgjort mot Sandefjord, og då dommaren blåste av, klappa ein smørblid Fredrikstad-supporter meg på skuldra:

– Slapp av, Berge, Sarpsborg spelte uavgjort dei òg!

Udsigt fra BOB-tribunen 2: Stilstudie av Fredrik Haugen.

Les også:

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Sogndal-turen 20.-21. mai

Publisert 20/05/2017 av Berge.

På veg til saftbygdi.

På veg til saftbygdi.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 20/05/2017 av Berge.

Opp med handa det laget i Europa som har finare borteturar enn oss.

Opp med handa det laget i Europa som har finare borteturar enn oss.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 20/05/2017 av Berge.

Pissepause, pissepause …

Pissepause, pissepause …

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 20/05/2017 av Berge.

Spissduellen: Orlov og Børven ventar på å få vite kven som skal spele. Det ingen av dei veit er at Azar startar.

Spissduellen: Orlov og Børven ventar på å få vite kven som skal spele. Det ingen av dei veit er at Azar startar.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 20/05/2017 av Berge.

«Kjetil Rekdal é en av oss … Han hater Engen og liker å slåss!»

«Kjetil Rekdal é en av oss … Han hater Engen og liker å slåss!»

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

For spesielt interesserte

Heile Branndagboka

Publisert 13/04/2017 av Berge.

Her kan du lese Branndagboka kronologisk.

Oi, her gjekk noko gale.

Kommenter

Minne

Publisert 25/06/2017 av Berge.

Minne: Far min, BBØ-presidenten og ein tilfeldig fyr vi fann på veg til Sarpsborg i fjor.

Minne: Far min, BBØ-presidenten og ein tilfeldig fyr vi fann på veg til Sarpsborg i fjor.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 04/05/2017 av Berge.

Minne: VG 31. oktober 2011.

Minne: VG 31. oktober 2011.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 19/05/2017 av Berge.

Minne: Geir Hasund i Sogndal 5. mai 2013.

Minne: Geir Hasund i Sogndal 5. mai 2013.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 15/04/2017 av Berge.

Minne: Før cupfinalen i 2011 besøkte ein gjeng brannsupporterar TV 2 og God morgen Norge, og vi hadde sjølvsagt med kake.

Minne: Før cupfinalen i 2011 besøkte ein gjeng brannsupporterar TV 2 og God morgen Norge, og vi hadde sjølvsagt med kake.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 19/04/2017 av Berge.

Minne: Tabellen etter fire kampar i 2016.

Minne: Tabellen etter fire kampar i 2016.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Publisert 27/04/2017 av Berge.

Minne: Innmarsj Brann-Viking 2016.


Minne: Innmarsj Brann-Viking 2016.

Kommenter

Bergenstoget 2016

Publisert 23/03/2017 av Berge.

Minne: Snap frå Bergenstoget ein haustdag i 2016.

Minne: Snap frå Bergenstoget ein haustdag i 2016.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

Kristiansand, 30. oktober 2016

Publisert 18/02/2017 av Berge.

Minne: Kristiansand 30. oktober, 2016. Huseklepp og Haugen sikra Brann-medalje med to av dei varkraste måla scora på ein norsk stadion.

Minne: Kristiansand 30. oktober, 2016. Huseklepp og Haugen sikra Brann-medalje med to av dei varkraste måla scora på ein norsk stadion.

Kommenter

Kommentar? Kommenter:

13. august 2016

Publisert 18/02/2017 av Berge.

Redigert minne: Gatefest utanfor Scotsman på Karl Johan før VIF-Brann 13. august 2016.

Redigert minne: Gatefest utanfor Scotsman på Karl Johan før VIF-Brann 13. august 2016.

Kommenter

Kommentar? Kommenter: